ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗ್ರು

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೊಂದೇ ಮಂತ್ರವಾಗಬೇಕಾ...?

2011-06-07T03:30:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಹೆಗಡೆ

ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟ ಕಾನನ, ಹಚ್ಚಹಸುರಿನ ವನರಾಶಿ, ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಮರಗಳು, ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಮಗೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ ಜುಳುಜುಳು ನಿನಾದ. ಹೌದು ಅದೇ ನೀವು ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಲೆಂದು ಬಂದ ..... ಜಲಪಾತ.

ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಥವಾ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತವೊಂದರ ಪರಿಚಯ ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದುವರಿಯುವ ಪತ್ರಿಕಾ ನುಡಿಚಿತ್ರ (ಟಿವಿಗಳಿಗೂ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಿವೆ)ಆ ಜಲಪಾತ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಹೇಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಇದೆ? ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಓಕೆ. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ನೋಡಿ...

‘ಆದರೆ ಈ ಸ್ಥಳ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಎಂಬುದು ಮರೀಚಿಕೆ. ಜಲಪಾತದವರೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸರಿಯಾದ ರಸ್ತೆಗಳಿಲ್ಲ, ಅಂತೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹೋದಿರಿ ಅಂದ್ರೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳ ಇಲ್ಲ, ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಅಂಗಡಿ ಇಲ್ಲ, ವಸತಿ ಗೃಹಗಳಿಲ್ಲ… ಇಲ್ಲಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಟಿವಿಯಲ್ಲಾದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ನೀವೇ ನೋಡಿ' ಅಂತಾ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದು ಒಂದು ಬೈಟ್ ತೋರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಹೀಗೆ ಓದಿದಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನಂದ್ರೆ ಅಂತಹ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇದೆಯಾ ? ಒಂದೊಮ್ಮೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ರು ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ ಆಗ ಅವು ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯಾ? ಚಾರಣ, ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಅನ್ನೊದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತೆ.?

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಜಲಪಾತಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡುವಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದವು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಒಂದು ಸಲ ಮೈಂಡ್ ರೀಫ್ರೆಶ್ ಆಗೋದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬೀಳುತ್ತಾ, ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಸಿಗುವ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತ ಹೋಗುವ ಆನಂದ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೊಂದೇ ಗೊತ್ತು. ಅದು ಇದ್ದಂತೆ ಬಿಟ್ಟರೇ ಚೆನ್ನ. ಸೊಕ್ಕಿದ್ದವನು ಖಂಡಿತಾ ಯಾಣ ನೋಡಿ ಬರ್ತಾನೆ. ಧೈರ್ಯ ಇದ್ದವನು ಬುರುಡೆ ಫಾಲ್ಸ್ ಅಥವಾ ವಾಟೆಹೊಳೆ ಫಾಲ್ಸ್ ಗೆ ಇಳೀತಾನೆ.

ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಾ ಜಲಪಾತಗಳು, ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯ ಕಲ್ಪಿಸಿದರು ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಆಗ ಅಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ. ಮಾನವನ ದಾಂಗುಡಿಯಿಂದ ಹೆದರಿ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪೇರಿ ಕೀಳುತ್ವೆ. ಕೆಲವು ಸಂತತಿಯೂ ನಶಿಸಬಹುದು. ಇನ್ನು ಹೊಟೇಲ್, ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಗಳನ್ನಂತೂ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಕೇಳೋದೇ ಬೇಡ. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮಯ, ಕೊಳಚೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ. ಜಲಪಾತದ ನೀರಿಗೂ, ಕೆಂಗೇರಿ ತೀರ್ಥಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಿದೀವಿ ಅಂತಾ ಹಣ ಕೀಳೋದಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮುಂದಾಗ್ತವೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನೈಜ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸೊರಗುತ್ತಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳಗಳ ಉದಾಹರಣೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದಿವೆ.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಎಡವುತ್ತಿವೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆಯಾ.? ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಾ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಪರಿಸರವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿವೆಯಾ.? ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಪ್ಪಾಗಿ ಗೃಹಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತಿವೆಯಾ.? ಜನರೂ ಕೂಡ ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗ್ತಾ, ಹುರುಪು ಕಳೆದುಕೊಳ್ತಾ, ಇಂತಹ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೇಕು ಅಂತಾ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಪಡ್ತಿದ್ದಾರಾ.? ದಯವಿಟ್ಟು ಗೊತ್ತಾದವರು ಹೇಳಿ...

ಕೊನೆಹನಿ – ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಮಾಲಯದೆತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತಾ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಅಥವಾ ಟ್ರ್ಯಾಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯಾನಾ ?

ನಾವು ಪತ್ರಕರ್ತರು, ನಮ್ಮ ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ.....!!!

2011-02-01T04:01:00.000-08:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಸುಮಾರು 5 ಗಂಟೆ. ಖುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೂ ಕುಳಿತ ಹಾಗಲ್ಲ. ಏನೋ ಚಡಪಡಿಕೆ, ಮತ್ತೆನನ್ನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ. ಮೊದಲೇ ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟ್ ಅಂತಾ ಅಸಹನೆ ಬೇರೆ. ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ ಹೀಗಾಗಿಬಿಟ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬರಬೇಡ ಹೇಳಿ. ನಿನ್ನೆಯಂತೂ ಹಾಗಾಯ್ತು. ಇವತ್ತಾದ್ರೂ ಸಿಗುತ್ತಾ ಅಂದ್ರೆ ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಬಯಸ್ತಿರೋದು ಏನನ್ನಾ.? ನಾನೇನು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬೇಕು ಅಂತಿದೀನಾ? ಹಾಗೇನಿಲ್ವಲ್ಲ... ಆಪ್ಟರಾಲ್ ಒಂದು ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್, ಮೂರು ಜನರ ಸಾವು. ಆಟ್ಲೀಸ್ಟ್ ಒಂದು ಕೊಲೆ. ಅದೂ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಬೆಳಗಿನ ನ್ಯೂಸ್ ಗೆ ಫಸ್ಟ್ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹಳಸಲು ಸುದ್ದಿ. ಅದೇ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನಿನ್ನೆ ಎರಚಿಕೊಂಡ ಕೆಸರು, ಮಂತ್ರಿಗಳು ನೀಡಿದ ಸುಳ್ಳು ಭರವಸೆ. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಯಾರಾದ್ರೂ ಸುದ್ದಿ ಅಂತಾರಾ.....

ಹೌದು... ಇದು ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಆಲೋಚನಯಾಗ್ಲೀ, ಮಾತಾಗ್ಲೀ ಅಲ್ಲಾ... ನನ್ನಂತ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಹೀಗೇ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂದ್ರೆ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆದ್ರೆ ಅದು ಅವರ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಸುದ್ದಿಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಇರೋ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿನೇ ಅಂತಾದ್ದು. ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಜನಾನಾದ್ರೂ ಸತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿನೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಗೊಣಗಾಟ ವಿಪರೀತ. ಇವತ್ತೇನ್ರಿ ಯಾರೂ ಸತ್ತೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಅಸಹನೆ ಬೇರೆ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕೊಲೆ ನಡೀತು ಅಂದ್ರೆ ಅಬ್ಬಾ ಫಸ್ಟ್ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಖುಷಿ. ಪಾಪ ಇದು ಪತ್ರಕರ್ತರ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಈ ತಪ್ಪಿಗೆ ನೀವು ಅವರನ್ನಾ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿಸಬೇಡಿ. 24 ಗಂಟೆ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರೋ ಅವರಾದ್ರೂ ಏನು ಮಾಡ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ.

ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಈಟಿವಿಯ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೊದಲ ದಿನ ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಆಗ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಸೀನಿಯರ್ ಬಾಯಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನಾ ಕೇಳಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಬ್ಬರೇ ಸತ್ತಿದ್ದಾ? ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಗೆ ಹಾಕ್ಬಿಡಿ, (ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಅಂತಾರೆ. ಕಾಂಜಿಪಿಂಜಿ ಸುದ್ಧಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ) ಓ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸತ್ತಿದ್ದಾರಾ ಬೇಗನೇ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ಕೊಡಿ. (ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ತುಂಬ ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಬರುವುದು) ಬೇರೆ ಚಾನೆಲ್ ಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ನಾವೇ ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಕೇಳಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗ್ತಿತ್ತು. (ಪತ್ರಕರ್ತರಾದ ನಾವು ಸಾವಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟೋದು ಹೇಗೆ ಅಂತಾ ನಾನು ಕಲಿತುಕೊಂಡದ್ದು ಹಾಗೆ. )

ಇದೇನು ಯಾರಾದ್ರೂ ಸಾಯಲಿ ಅಂತಾ ಇಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಜೀವದ ಬೆಲೆ ಇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ. ಅದೂ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್, ಕೊಲೆಯಾಗಿ ಸಾಯಲಿ ಅಂದರೆ ಏನು ಕಥೆ. ಯಾವುದೋ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಭೂದಿ ಆಗ್ಲಿ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಇವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಬರುತ್ತೆ ಅಂತಾ ಆವತ್ತು ತುಂಬಾ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಇವರಿಗೇನು ಸಂವೇದನೆಗಳೇ ಇಲ್ವಾ ಅಂತಾ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಅದೆಲ್ಲಾ ರೂಡಿಯಾಗ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಲ್ಲಿ ಅನಾಹುತಗಳಾಗದಿದ್ರೆ ಸುದ್ದಿ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗೋದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ವರ್ಷದ ಬಳಿಕ ನಾನೂ ಹಾಗೇ ಗೊಣಗುವುದನ್ನಾ, ಬಳಿಕ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಹೊರಳಾಡೋದನ್ನಾ ಕಲಿತುಬಿಟ್ಟು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದನ್ನ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಿಂದ ಈಟಿವಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಆ ಗೊಣಗಾಟವನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪನೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ.ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಆಗಿದೆ ಅನ್ನಬಹುದೆನೋ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದು 24 hours news channel ಗೆ. 24 ಗಂಟೆ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡ್ಲೇ ಬೇಕಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನೈಟ್ ಬೀಟ್ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಹತ್ರಾ ದಿನವೂ ಕೇಳೋದು.. ಏನೂ ಕ್ರೈಂ ಇಲ್ವಾ ಸಾರ್ ಅಂತಾ... ಅವರೇನಾದ್ರೂ ಇದೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಖುಷಿ.. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರೂ ಹೇಳೋದು ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತೆ. ಏನ್ ಸಾರ್ ಈ ವಾರದಲ್ಲಿ ನೈಟ್ ಒಂದು ಮರ್ಡರ್ ಆಗಿದ್ದು ಬಿಟ್ರೆ ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್... ನೈಟ್ ಸುದ್ದಿನೇ ಇಲ್ಲಾ. ಸಖತ್ ಬೋರ್ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ.. ಇದಕ್ಕೆ ಏನಂತೀರಿ ?

ಅಂದು ಬೇರೆಯವರನ್ನ ನೋಡಿ ಇವರಿಗೇನು ಸಂವೇದನೆಗಳಿಲ್ವಾ ಅಂತಾ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸ್ತಿದ್ದೆ. ಇವತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನಾ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನಾ. ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನೋದು ಸತ್ತು ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆಯಾ. ? ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿದ್ರೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಸಂವೇದನೆ, ಸಂಬಂಧ ಅನ್ನೋ ಶಬ್ದವೇ ನಮ್ಮಂತಾ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಂದಾ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾ? ಡಿಕ್ಷ್ನೆರಿಗಳನ್ನ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಅದರ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತಾ? ಹಾಗೆ ಆದ್ರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ….!?

ಟಿಆರ್ ಪಿ ಅನ್ನೋ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರೋ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಸಂವೇದನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಮೊಳೆತು ಗಿಡವಾಗಿ ಹೂವು ಬಿಡೋದು ಕಷ್ಟ ಅನ್ಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

2011-01-17T21:13:00.000-08:00

ಜ್ಞಾನ-ವಿಜ್ಞಾನ

ಕಿವುಡರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು ‘ಆಶಾ’ಭಾವನೆ.....!?

-ಸುಭಾಸ್ ಧೂಪದಹೊಂಡ

ನಮಗೆ ಕಿವಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಏನಾಗ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ.. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವರ ಸಂವಹನ ಇಷ್ಟು ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ...? ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆ ತಪ್ಪು. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಮಾನವ ಕಿವಿ ಇಲ್ಲದೆನೂ ಕೇಳಬಹುದು.!!!

ಹೌದು ಈ ವಿಷಯ ತೀರ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಭೀತಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನ ಅಮೆರಿಕಾ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅದಲ್ಲ ವಿಶೇಷ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಮಂಗಳೂರು ಮೂಲದ ವಿಜ್ಞಾನಿ ನಾರಾಯಣ ಕರ್ಕೆರಾ ಎಂಬುವವರು ಕಿವುಡರಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಬಲ್ಲ ಒಂದು ಯಂತ್ರ ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ.

ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಮಾನವನ ಚರ್ಮ ಸಹ ಸಂವಹನವನ್ನ ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬಳಸದ ಕಾರಣ ಸಂವಹನದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಸಂಜ್ಞೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಚರ್ಮದ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರ್ಯ ಮಾನವನ ವಿಕಾಸದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಶಬ್ದವನ್ನ ಗ್ರಹಿಸುವ ಮತ್ತು ಅರ್ಥೈಸುವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ನರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದು ಕಿವಿಯ ಕೆಲಸ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಶಬ್ದಗಳು ನಮ್ಮ ಕರ್ಣಪಟಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣ ಪಟಲದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಕಂಪನ ನರಗಳ ಮೂಲಕ ಮಿದುಳಿಗೆ ರವಾನೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶಬ್ದದ ಗ್ರಹಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪಟಲ ಅಥವಾ ಮಿದುಳಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ನರಗಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸದು. ಆದರೆ ಇನ್ನ ಕಿವುಡುತನ ಸಮಸ್ಯೆ ತಪ್ಪಲಿದೆ.

ಚರ್ಮದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಉಂಟಾಗುವ ಕಂಪನವನ್ನು ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಿ ಶಬ್ದಗಳನ್ನುಕೇಳಬಹುದು. ಈ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಸಂಪರ್ಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಲಿದೆ.

ನಮ್ಮವರ ಸಾಧನೆ

ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಧರಿಸಿ ಮಂಗಳೂರು ಮೂಲದ ಅಣು ವಿಜ್ಞಾನಿ ನಾರಾಯಣ ಕರ್ಕೆರಾ ‘ಆಶಾ ಬಾಡಿ ಪೋನ್’ ಎಂಬ ಹೊಸ ಚಿಕ್ಕ ಯಂತ್ರವೊಂದನ್ನ ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಇದ್ನ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಭಾಗದ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ತಾಗಿಸಿ ಹಿಡಿದರೆ ನೀವು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಬಲ್ಲಿರಿ. ಈ ಸಾಧನ ಕಿವುಡರಿಗೆ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿದೆ.

ಮುಂಬೈನ ಬಾಬಾ ಆಟೋಮಿಕ್ ರಿಸರ್ಚ್ ಸೆಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಅಣುವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಾರಾಯಣ ಕರ್ಕೆರಾ ಈಗ ಮಣಿಪಾಲ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಪೇಟೆಂಟ್ ಸಹ ಪಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಾಧನವನ್ನು ಸಧ್ಯ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದವರಿಗೆ 15 ರಿಂದ 20 ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕಿವುಡರಿಗೆ ಆಶಾಕಿರಣವಾಬೇಕಿದ್ದರೆ ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡ್ಬೇಕು. ಕಂಪೆನಿಗಳು ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವು ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನಾರಾಯಣ ಕರ್ಕೆರಾ ಅವರ ಮನವಿ. ಮನವಿಗೆ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಗುತ್ತಾ ?

ಈ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೇ ಅದೇ ಕಾರಣವಾ...!?

2010-12-22T21:41:00.000-08:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

‘ಹಾಯತ್ ನಗರ’ದ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ 11 ಗಂಟೆಗೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ನಿಂತಾಗ ನನಗೆ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ‘ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ ನಾನು ಮನೆಲ್ಲೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿ. ಉಂಚಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿಲ್ಲೆ’ ಅಂತಾ ನಾನು ಅತ್ತಿದ್ದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಏನು ಮಾಡಿದ್ರೂ ಬಿಡದೇ ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು.

ಹೌದು, ಒಂದನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಏಪ್ರಿಲ್-ಮೇ ರಜೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಉಂಡಾಡಿ ಗುಂಡನಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನೆಂಟರ ಮನೆ ಸುತ್ತಿದ್ದು, ಚಾಲಿ ಕಣದಲ್ಲಿ ಓರಗೆಯವರ ಜೊತೆ ಆಡಿದ್ದು ಇದಿಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ತರಗತಿ ಆರಂಭವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಾರ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಬುಲಾವ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಏಕೆ ಸಂಜೆ ಆಗೋದ್ರೊಳಗೇ ಕರೀತಿದಾರೆ ಅಂತಾ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಮನೆ ಎದುರು ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಸೈಕಲ್ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ ಹಾವಿಗೆ ಬೇರು ತೋರಿಸಿದಂತೆ. ಭರ್ತಿ ಹೆದರಿಕೆ.

ಶಿರಸಿಯಿಂದ ಬನವಾಸಿ ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಗುವ ಉಂಚಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ತರ್ ಕಮ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮೆನ್. ಅವಾ ಮೂಲಮನೆ ಕೋಡಗದ್ದೆಗೆ ಬರೋದು 15 ದಿನಕ್ಕೋ ತಿಂಗಳಿಗೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ. ಅವಾ ಬಂದಾ ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಪುಂಗಿಯೆಲ್ಲಾ ಬಂದಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಉಳಿದ ದಿನಾ ಭರ್ಜರಿ ಕೇಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಅಂದು ಇದ್ದೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಗಪ್ ಚುಪ್. ಸರಿ, ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡ್ತೇನೆ ಒಂದೂ ಅರ್ಥಾ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಬರೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮಾ ಬ್ಯಾಗ್ ಗೆ ತುಂಬ್ತಾ ಇದ್ಳು. ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪಾಟಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನಾ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ದ.

‘ತಮ್ಮಾ ನೀನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಪಲೆ ಉಂಚಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇರು. ಅಪ್ಪಪ್ಪಾ ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ. ಹೋಗಿ ಕಾಲು-ಕೈ ತೊಳ್ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ಅಂಗಿ-ಚಡ್ಡಿ ಹಾಕ್ಯ’ ಅಂದ್ಲು ಅಮ್ಮಾ. ನಾನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ... ‘ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಯ್ಯಾ ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಮನಿಂದನೇ ಹೋಗ್ತಿ. ಉಂಚಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗ್ತ್ನಿಲ್ಲೆ’ ಹೇಳಿ. ಹೊರಗೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಬಂದವನೇ ಒಂದು ಸಲ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ನೋಡಿ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಹೋಗಿ ಕಾಲು-ಕೈ ತೊಳೆದು ಕೊಂಡು ಬಂದು ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಉಂಚಳ್ಳಿಗೆ ಹೊರಟಿತ್ತು ನನ್ನ ಸವಾರಿ. ಆದರೆ ಸೈಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ನಾನು ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಳ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು 5 ವರ್ಷ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಹೊಡೆತ ತಿಂದಿದ್ದು, ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದ್ದು, ಬಗೆಬಗೆಯ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದು ಇವೆ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತೇನೋ.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆನೋ, ಸುಖ ಪಟ್ಟೆನೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅತ್ತೊಟ್ಟಿಗಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನಂತೂ ಕಲಿತಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಧೈರ್ಯ... ಯಾವ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟರೂ ಬದುಕಬಲ್ಲೆ ಅನ್ನೋ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲೇ. ಎರಡನೇ ತರಗತಿ ವೇಳೆಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಶಿರಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಾಮಾನು ತರುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಶಿರಸಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಉಂಚಳ್ಳಿಯಿಂದ ನಾನು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹೋದದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹಾಲಿನ ವ್ಯಾನಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಸುಮಾರು 15 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಶಿರಸಿಗೆ ಕೇವಲ 2 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ರೆ ಆಯ್ತು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ತರ್ ಮನೆ ಮಾಣಿ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯಾನಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ರು. ಮಾರಿಗುಡಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಇಳಿಸ್ತಿದ್ರು. ಎನೇನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಗಂಡು ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೋದೇನು ಮಹಾ ಕಷ್ಟ ಅಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾದದ್ದೂ ನನಗೆ ಅವಾಗಲೇ.

ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿದು, ಈಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಅಂತಾ ಸಿಕ್ಕು ಹೈದರಾಬಾದ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗೋದು, ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಗೋ, ಅಲ್ಲಿನ ಭಾಷೆ ಬೇರೆ ಬರೋಲ್ಲ, ಪರಿಚಯದವರು ಬಹಳ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾ. ಮೊದಲಿಂದನೂ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಅಂದ್ರೆ ಕಣ್ಣರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಈಟಿವಿ ಅಂದ್ರೆ ಬಿಟ್ಕೊಳ್ತೇನ್ಯೆ. ದಿನಾ ಮನೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಾನೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಅಂದ್ರೆ ಸುಮ್ನೆ ಮಾತಾ ? ಸರಿ ಗಂಟುಮೂಟೆ ಕಟ್ಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ.

ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಯಾವುದೋ ದೂರದ ನೆಂಟರ ಪರಿಚಯ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಹೋಗಿ ಲಗೇಜ್ ಇಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು 35 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ‘ರಾಮೋಜಿ ಫಿಲ್ಮ್ ಸಿಟಿ’ನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜೊಯ್ನ್ ಆದೆ. ಹೊಸ ರೂಮು ಹುಡುಕೋ ತನಕಾ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಇರೋ ‘ಯು ಕೆ ಗುಡಾ’ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಉಳಿಯೋದಕ್ಕೆ ಅವರೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಲಗೇಜ್ ಸಿಟಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತಲ್ಲಾ. ಅದನ್ನೊಂದು ತರ್ಬೇಕು ಅಂತಾ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಲಗೇಜ್ ತಗೊಂಡು ಹೊರಡೋದೇ 7 ಗಂಟೆ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಯು ಕೆ ಗುಡಾ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ‘ಕೋಟಿ’ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ 9-30 ಆದ್ರೂ ಬಸ್ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲಾ. ಯಾಕೋ ಯಡವಟ್ಟಾಯ್ತು ಅಂತಾ ಅನ್ನಿಸೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬ್ಯಾಗು, ಸೂಟ್ಕೇಸ್. 5 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಬೇರೆ ಇತ್ತು..

ಯಾರನ್ನೋ ಮಾತಾಡ್ಸಿ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಕೋಟಿಯಿಂದ ಹಾಯತ್ ನಗರದ ವರೆಗೆ ಬಸ್ ಹಿಡ್ಕಂಡು ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗ್ಲೇ ರಾತ್ರಿ 11 ಗಂಟೆ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮುಂದು 15 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋಗ್ಬೇಕಲ್ಲಾ. ಆಟೋ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ವೇಳೆ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಕಸ್ಗಂಡು ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ರೆ ಅಂತಾ. ಆದ್ರೋ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಧೈರ್ಯ ಇತ್ತು. ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟಿದೆ ಕೂಡ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಡು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಧೈರ್ಯ ನನಗೆ ಬಂದದ್ದು ಉಂಚಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ ಅನುಭವದಿಂದ.

‘ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಉಂಚಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋದಿಕ್ಕೆ ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಅಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬರ್ತಿತ್ತಾ..? ಮನೆಗುಬ್ಬಿಯಾಗಿ ಬಿಡ್ತಿದ್ನಾ..? ಒಬ್ಬನೇ ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಲ್ಲಿ ಆ ರಾತ್ರಿ ಯು ಕೆ ಗುಡಾ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ನಾ…?’ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತೂ ಅದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಬಾ ನೀನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ...!

2010-12-17T23:19:00.000-08:00

- ಹರೀಶ್ ಹೆಗಡೆ

ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸುಖ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸದೇ.... ಆದರೆ ಇಂದು ವೀಕ್ ಎಂಡ್ ನ ಯಾವುದೇ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟವಾದ ಕೂಡಲೇ ನಿದ್ರಾ ದೇವಿಯ ತೆಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಏನು ಮಾಡಲೂ ಮನಸ್ಸು ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಪೇಸ್ ಬುಕ್ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸತೊಡಗಿದೆ.

ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಗೌತಮ್ ಎನೋ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬರೆದಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಓದಿದವನೇ ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವನಿಗೆ ಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನಿಂದ ಮೊದಲು ಬಂದ ಉತ್ತರವೇ ‘ಹರೀಶಣ್ಣ ನಂಗವು ನಿನ್ನ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕ್ಯತ್ತಿದ್ಯ’ ಎಂದು. ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳತ್ತ ಸರಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಎಲ್ಲವೂ..........

ಆ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳೇ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ‘ಬಾರ ಬಾರ ಆತಿ ಹೈ ಮುಜಕೋ ಮಧುರ ಯಾದ ಬಚಪನ್ ಮೇರಿ’ ಪದ್ಯ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ತುಂಬಾ ಲಿಗಾಡಿ(ಕಿಲಾಡಿ) ಸ್ವಭಾವದವನು. ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಯ್ಯನಿಗೊಂದೇ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಿಲಾಡಿತನವನ್ನು ತಾಳಲಾರದೇ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ತನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಎಜ್ಯುಕೇಷನ್ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಡೆಯೇ ಮುಗಿಯಿತು.

ಇಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೊಗುತ್ತೇವೆನೋ ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಂಪೆನಿಯ ರೂಲ್ಸ್ ಅಂಡ್ ರೆಗ್ಯುಲೇಷನ್ ಪಾಲಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯುನಿಫಾರ್ಮ್ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಜಿನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ಇಂದು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗವಾಗ ಫಾರ್ಮಲ್ ಪ್ಯಾಂಟೇ ಗತಿ. ಎಕ್ಸಾಮ್ ಗೆ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲೂ ಬೇಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಅಂದಿನದು. ಆದರೆ ಇಂದು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕಾರ್ಡ್ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಎಲೆಕ್ರಾನಿಕ್ ಡೋರ್ ಕೂಡ ನಮ್ಮನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಂದಿನ ಮೋಜು-ಮಸ್ತಿ, ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರ ಲವ್ ಸ್ಟೋರಿ, ಕೀಟಲೇ ಸ್ವಭಾವ, ಕಾಲೇಜ್ ದಿನಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ, ಕ್ರಷ್ ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಗಳಷ್ಟೇ. ಇವತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ತಡಕಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಆಫೀಸ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನನ್ನ ಬೆಸ್ಟ್ (ವರ್ಸ್ಟ್)ಫ್ರೆಂಡ್. ದಿನದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಸಮಯವನ್ನು ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಪಿಟಿ ಕ್ಲಾಸ್ ನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ನೆಪ ಹೇಳಿ ವ್ಯಾಯಾಮದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಜಾಗಿಂಗ್ ಹೋಗಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ್ರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ.... ಓ ಬಾಲ್ಯವೇ ನೀನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರಬಾರದೇಕೆ...???

2010-11-25T23:48:00.000-08:00

ಆಹಾ ಎಂಥಾ ಟ್ಯಾಲೆಂಟ್...!
ಹೀಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ತಡಕಾಡ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ ಗಮನ ಸೆಳಿತು... ನೋಡ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಶಿರಸಿ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾದವು......

2010-11-20T05:51:00.000-08:00

ಗೆಸ್ಟ್ ಕಾಲಂ

ಅದು ನಮ್ಮದೇ ಲೋಕ...

- ರೂಪಾ ಹೆಗಡೆ

ಹುಡುಗೀರ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನೋ ವಿಶೇಷ ಇರತ್ತೆ ಅಂತಾ ಇಣಿಕಿ ನೋಡೋರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅವರು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳೋದ್ರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಇದ್ದೇ ಇರತ್ತೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ವೆರೈಟಿ ಹುಡುಗೀರು ಇಲ್ಲಿ ಇರ್ತಾರೆ. ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗರ ಭಾಷೆಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು.

ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರ್ತಾರೆ. ಮೊದಮೊದಲು ಪರಿಚಯನೇ ಇರಲ್ಲಾ. ಹೋಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ಸ್ವಭಾವ, ಟೇಸ್ಟ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರೆದು ಕುಡಿದುಬಿಡ್ತಾರೆ. ಚಿಕ್ಕ ರೂಂನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಐದು ಮಂದಿ ಬೆಡ್ ಹಂಚಿಕೊಳ್ತಾರೆ.

ಪಾರ್ಟನರ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಸೂಫರ್. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಬೋರೋ ಬೋರು.

ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ತಿಂಡಿ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿರತ್ತೋ ಅದರ ಡಬಲ್ ಮಸ್ತಿ ಇಲ್ಲಿರತ್ತೆ. ರಾತ್ರಿ 12 ಆದ್ರೂ ಎಲ್ಲಾ ರೂಂನ ಲೈಟ್ ಉರಿತಾನೆ ಇರತ್ತೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಗೆ ಬಂದ್ರೂ ಏಳೋ ಮನಸ್ಸಿರಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆದು ಸುಸ್ತಾಗಿರ್ತಾರೆ ಪಾಪ. ಡ್ರೆಸ್ ನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಮಾತು ಎಳೆನೀರು ಮಾರೋ ಹುಡುಗನಿಂದ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ತನಕ ಬಂದ್ ಹೋಗಿರುತ್ತೆ. ಬಾಪ್ರೆ! ಏನೇನು ಮಾತಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಆಮೇಲೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರು ಹರಟುತ್ತಾ ಕುಳಿದ್ರೆ ಜಗತ್ತೆ ಮರೆತು ಹೋಗತ್ತೆ. ಇವರ ಜೊತೆ ಮತ್ತಿನ್ನಿಬ್ಬರು ಸೇರಿದ್ರೆ ಮಂಗನಾಟ ಆರಂಭವಾಗೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಒಬ್ಬರನ್ನ ಒಬ್ಬರು ಚೇಡಿಸುತ್ತಾ, ಕೂಗಾಡ್ತಾ, ಹಾಡ್ತಾ, ಡಾನ್ಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ಹಾಸ್ಟೇಲಾ ಎನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸುಮ್ಮನಿರ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದೂ ರೂಂ ಪಿನ್ ಡ್ರಾಪ್ ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿರತ್ತೆ. ಮರುಕ್ಷಣ ದನದ ದೊಡ್ಡಿ. ಪರಸ್ಪರ ಜಗಳಾ ಆರಂಭವಾದ್ರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಒಂದು ವಾರ ರೂಮೆಂಟ್ ಜೊತೆ ಮಾತಿಲ್ಲ, ಕಥೆಯಿಲ್ಲ. ಎರಡು ಜಡೆ ಸೇರಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಅಸೂಯೆ ಇದ್ದೇ ಇರತ್ತೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ್ರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಇನ್ನಾರದ್ದೋ ಬಗ್ಗೆ ಗುಸುಗುಸು. ರೂಂನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ಒಬ್ಬಳು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯಾಗಬಿಟ್ರೆ ಆಕೆ ರೂಂ ಬದಲಾಯಿಸೋದೆ ಉಳಿತು. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಡ್ರೆಸ್, ಚಪ್ಪಲಿ ತಂದ್ಳು ಅಂದ್ರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಆ ರೂಂಮನಲ್ಲಿ ಜಾಂಡಾ ಹೂಡ್ತಾರೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತುಕತೆಯಾಗುತ್ತೆ. ಅವಳು ತಂದಿದ್ದು ಇವಳಿಗೆ ಚಂದ ಕಂಡರೆ ಮಾರನೇ ದಿನ ಅದನ್ನು ತರಲು ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು. ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಇದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ಬಿತ್ತು ಕತ್ತರಿ ಅಂತಾನೇ ಅರ್ಥ.

ಡಯಟ್ ಗೋ, ಊಟ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲ್ಲ ಅಂತಾನೋ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನೋದು ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಹುಡುಗೀರ ಸ್ಟೈಲ್. ಹೊರಗಡೆ ತಿಂಡಿ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಇನ್ನು, ನೀರು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಊಟ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ವಾರ್ಡನ್ ಗೆ ಹಿಡಿಶಾಪ ಹಾಕೋದು ಮಾಮೂಲಿ. ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅನುಭವಾಗತ್ತೆ. ತುಂಬಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನಾ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಕಲಿಸತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪೋಕು ಇದು ಕಾರಣವಾಗತ್ತೆ.

ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಅದರಂತೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಊಟ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೇರ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಲೀನ್ ಇರಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದೂರು ಹೇಳೋದು ಕಾಮನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ದಿನಹೋದಂತೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಸಿಕ್ತಾ ಹೋದ್ರು. ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಚ್ಕೊಂಡೆ. ಅವರು ಮಾಡೋ ಜೋಕ್, ಪರಸ್ಪರ ಕಿಚಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು, ಬಂಕರ್ ಬೆಡ್, ಚಿಕ್ಕ ರೂಂ, ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದ ಹೊಸ ಹುಡುಗೀರು ಎಲ್ಲವೂ ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಅದೊಂದು ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಂತೇ ಆಯ್ತು. ಎಲ್ಲೇ ಹೋಗಲಿ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಗೆ ಬಂದ್ರೆ ರಿಲೀಫ್ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಈಗ ಆ ರೂಂ, ಅಲ್ಲಿನ ರೂಂ ಮೆಟ್ಸ್, ನನ್ನ ಬೆಡ್, ಮಸ್ತಿ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತ್ತೆ. ಏನೋ ಒಂತರಾ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಲೈಫ್ ಈಸ್ ಮಸ್ತ್ .

ಬೂರುಗಳುವು ತಂದಿಟ್ಟ ಪಜೀತಿ....

2010-11-04T00:22:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

'ನನ್ನ ಬೈಕನ್ನೇ ಕದಿಯೋವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬಂದ್ಬುಡ್ತಾ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ. ಸುಮ್ನೆ ಬಿಡ್ತಿನ್ನೆ ನಾನು. ಪೊಲೀಸ್ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಕೊಡ್ತಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸ್ತಿ'. ಹಾಗಂತ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕ್ದಿದ್ದ. ಊರವರೆಲ್ಲಾ ಏನಾಗ್ಬಿಡ್ತೆನೋ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಅಂಗಳದಂಚಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತುಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರು. ಜನ ಹೆಚ್ಚು ಸೇರಿದಂತೆ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯನ ಕೂಗು ಜೋರಾಗ್ತಾನೇ ಇತ್ತು. ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬನೇ ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಬಂದಂತಿತ್ತು.

ಊರಲ್ಲೇ ಹಿರಿಕನಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ. 'ಏನು ಆಯ್ದಿಲ್ಲೆ ರಾಮಚಂದ್ರಾ. ಇಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲೋ ಇರ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಹುಡ್ಕನ. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಾದ್ರೆ ನಂತ್ರ ಪೊಲೀಸು-ಗಿಲೀಸು ನೋಡ್ಕ್ಯಂಡ್ರಾತು. ನೀನ್ಯಾಕೆ ಕೂಗಾಡ್ತೆ. ಯಾರೋ ಊರು ಹುಡುಗ್ರು ತಮಾಷೆಗೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರವು'. ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಅವನನ್ನಾ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಲಿಕೆ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾ. ಆದ್ರೆ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಕೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

'ಅಲ್ಲಾ ನೀನೇ ಹೇಳು ಮಾಬ್ಲೇಶ್ವರಣ್ಣ, ಮನೆ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಬೈಕ್. ರಾತ್ರಿ ಬಳಗಾಗೋದ್ರೊಳಗೆ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನರ್ಥ. ಅದೂ ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬೈಕೂ ಇಲ್ದೇ ನನ್ನ ಬೈಕನ್ನೇ ಕದ್ದಿದ್ದ ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವ್ಕೆ ಏನ್ ದ್ವೇಷ ಇದ್ದಿಕ್ಕು. ನಾನು ಹಬ್ಬ ಮಾಡ್ಲಾ, ಇಲ್ಲೆ ಬೈಕ್ ಹುಡುಕ್ಯೋತ ಕುತ್ಗಳ್ಳಲಾ. ನಾನು ಸುಮ್ನೆ ಬಿಡ್ತ್ನಿಲ್ಲೆ....' ಜೋರಾಗಿತ್ತು ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯನ ಆರ್ಭಟ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾ ನಮಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಮಜಾ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಪುಕುಪುಕು. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಪೊಲೀಸ್ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಅಂತಾ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ರೆ ಅಂತಾ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆ ಬೈಕ್ ಹುಗಿಸಿಟ್ಟವರು ನಾವೇ ಆಗಿದ್ವಿ...!

ಯೆಷ್ಟಂದ್ರೂ ದೀಪಾವಳಿ ಅಲ್ವಾ. ಬೂರುಗಳವು ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಉಮೇದಿ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರತಿವರ್ಷದಂತೆ ಅದೇನು ಎಳೆನೀರು ಇಳಿಸಿ ಕುಡಿಯೋದು. ಯೇನಾದ್ರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಡಿಫರೆಂಟಾಗಿರ್ಲಿ ಅಂತಾ ಆಲೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ನಾಲ್ಕಾರು ಮಂದಿ ಟೋಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ ರಾಘಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟ ಐಡಿಯಾ ಇದು. 'ಈ ವರ್ಷ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯನ ಬೈಕನ್ನಾ ಅಡಗಿಸಿ ಇಟ್ಬುಡಣ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹುಡುಕ್ಯಳ್ಲಿ. ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತು ಗಲಾಟೆ ಆಗ್ತು. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಿಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರೆ ನಾವೇ ಹುಡುಕಿದ ಹಾಂಗೆ ಮಾಡಿ ನಂತ್ರಾ ಕೊಟ್ರಾತು'. ಎಲ್ಲರೂ ಯೆಸ್ ಅಂದ್ವಿ.

ರಾತ್ರಿ 12 ಗಂಟೆ ಬಳಿಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಶುರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗೇ ಊರು ಮಧ್ಯೆ ಸೇರಿದ್ವಿ. ಸರಿ ಬೈಕನ್ನಾ ಎಲ್ಲಿ ಹುಗಿಸಿಡೋದು ಅಂತಾ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆ ಜಾಗ. ನಮ್ಮೂರಿನ ತೋಟದ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಚೌಡಿ ಮನೆ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಚಿಕ್ಕದಾದ ಓಣಿ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಗಿಡದ ಮಟ್ಟಿ ಕವಿದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದಿಕ್ಕೂ ಬರದಂತಾ ಜಾಗ. ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಹುಡುಕಿದ್ರೆ ಕಾಣೋದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇಡೋಣ ಅಂತಾ ತೀರ್ಮಾನ ಆಯ್ತು. ಆ ಬೈಕಾದ್ರೂ ಯೆಷ್ಟು ದೊಡ್ದು ? ಚಿಕ್ಕ ಮೊಪೆಡ್. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಒಬ್ಬ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಬೌದು. ಸರಿ ಬೈಕನ್ನಾ ದೂಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಬಿಟ್ವಿ. ನಂತ್ರ ಪ್ರತಿವರ್ಷದಂತೆ ಯಾರದ್ದೋ ಮನೆಯ ತೋಟದ ಎಳೆನೀರು ಬೂರುಗಳವು ಮಾಡಿ ಕುಡ್ದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ವಿ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಇಷ್ಟು ರಂಪ-ರಾಮಾಯಣ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಸರಿ ಅಂತಾ ಊರವರು ಹುಡುಕೋದಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರು. ಆ ಸ್ಥಳವೊಂದನ್ನಾ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಕಡೆ ನಾವೂ ಹುಡುಕಿದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಾಣ್ಬೇಕು. 9 ಗಂಟೆ ತನಕ ಹುಡುಕಿದ್ರೂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇತ್ತ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯ ಪಂಜಿ ಉಟ್ಟು, ಹೊಸ ಅಂಗಿ ಹಾಕಿ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಾ. ಪೊಲೀಸ್ ಕಂಪ್ಲೇಟ್ ಕೊಡ್ತೇನೆ ಅಂತಾ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ. ಆಗ ಮತ್ತೂ ಕಂಗಾಲಾದವರ ನಾವು.

ಇದ್ಯೋಕೋ ತಲೆಗೇ ಬರೋಹಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿದೆ ಅಂತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ 'ಬೈಕನ್ನಾ ನಾವೇ ಹುಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಇಂತಲ್ಲಿ ಇದ್ದು. ಯಾರನ್ನಾದ್ರೂ ಕಳಿಸಿ ತರಿಸಿಬಿಡು. ನಾವು ಹೋಗಿ ತಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ ಬರ್ತು. ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮ ಟೋಳಿ ಕಂಡ್ರೆ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪು ಮಾಡ್ತಾ ಅವಾ,' ಅಂತಾ ಹೇಳಿದ್ವಿ. ಸರಿ ಅಂದಾ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಯಾರನ್ನೋ ಕಳಿಸಿ ಬೈಕನ್ನಾ ತರಿಸಿದಾ. ಚೌಡಿ ಮನೆ ಹಿಂದಿದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅದು ಚೌಡಿ ಕಾಟನೇ ಇರ್ಬೇಕು ಅಂತಾ ನಾವು ಕಥೆ ಕಟ್ಬಿಟ್ವಿ.

ಮುಂದಿನ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯ ಬೈಕನ್ನಾ ಜಗುಲಿ ಮಾಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾ. ಆದ್ರೆ ನಾವು ಬಿಡ್ತೀವಾ.? ಕಟ್ಟಿಗೆ ತರಲು ರೆಡಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಗಾಡಿಯನ್ನಾ ಬೂರುಗಳುವು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ವಿ.

ಯಾಕೋ ದೀಪಾವಳಿ 2 ದಿನ ಇದೆ ಅನ್ನೋವಾಗ ಇದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಪೇಟೆಗೆ ಬರದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರೋ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೇಳ್ದೆ. 'ಈ ವರ್ಷ ಬೂರುಗಳುವು ಏನ್ ಮಾಡವು ಮಾಡಿದ್ರೋ?' ಅಂತಾ. 'ಎಲ್ಲಿ ಬೂರುಗಳುವು ಮಾರಾಯಾ. ಊರಲ್ಲಿ ಉಮೇದಿ ಇದ್ದ ಜನನೇ ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲೆ. ನಿಂಗವೆಲ್ಲಾ ಪೇಟೆ ಸೇರ್ಕ್ಯಂಡಿಗಿದಿ. ಹಬ್ಬದ ದಿನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದು ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಾಪಸ್ ಓಡ್ ಹೋಗ್ತಿ. ಯಾರ್ ಮಾಡಾಕಾಜು ಬೂರುಗಳುವು' ಅಂದಾ.

ಹೌದು ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಪೇಟೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ 2 ದಿನ ಮೊದಲು ಹೋಗೋದಿಕ್ಕೂ ಟೈಮ್ ಇಲ್ಲಾ. ಇದ್ದು ಮುಂಚೆ ಹೋದ್ರೂ ಮೊದಲಿನಂತೆ ತೆಂಗಿನ ಮರ ಹತ್ತೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಸರಿ ರಾಮಚಂದ್ರಣ್ಣಯ್ಯನ ಬೈಕನ್ನೇ ಅಡಗಿಸಿ ಇಡೋಣ ಅಂದ್ರೇ ಅದನ್ನಾ ಗುಜುರಿಗೆ ಹಾಕಿ ಆಗ್ಲೇ 3 ವರ್ಷ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ? ಎಲ್ಲಿಯ ಬೂರುಗಳುವು....?

2010-11-03T21:24:00.000-07:00

ಗೆಸ್ಟ್ ಕಾಲಂ
ಆ ಸೊಬಗು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ?

- ಶಿವಶಂಕರ್ ಬ್ಯಾಡಗಿ

ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬ ದೀಪಾವಳಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಕಡೆ ಅದರ ಸಂಭ್ರಮವೇ ಬೇರೆ. ಆದ್ರು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ ಆಗೋಗಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ತಯಾರಿ ನಡೆತಿತ್ತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂದ್ರೆ ಬಯಲುಸೀಮೆ ಕಡೆ ಹೋರಿ ಬೆದರಿಸುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯದ್ದು ಭಾರೀ ಸದ್ದು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಹಬ್ಬದ ಬಳಿಕ ನಾಲ್ಕನೆ ದಿನ ಹೋರಿಗಳಿಗೆ ಕೆಜಿಗಟ್ಟಲೆ ಕೊಬ್ಬರಿ ಕಟ್ಟಿ ಅದಕ್ಕೆ ರಿಬ್ಬನ್ನುಗಳಿಂದ ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡಿ ಜನಜಂಗುಳಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪರಿಷೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಸುವುದೇ ಮಜಾ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಹಗ್ಗ ಹೊಸೆಯುವುದೇನು, ಅವುಗಳಿಗೆ ರಿಬ್ಬನ್ನು ಹಾಗೂ ಜೂಲಗಳನ್ನು ನೇಯುವುದೇನು... ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಕೊಬ್ಬರಿಯನ್ನು ಸೇಪಾಗಿ ಪರಿಷೆಯ ಗೆರೆ ದಾಟುವ ಹೋರಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದಲೇ ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾಗಲು ಮೇಯಿಸಲಾಗುತ್ತೆ.

ಇನ್ನು ಪಾಡ್ಯದ ದಿನ ಬೆರಣಿಯಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಹಟ್ಟಿಲಕ್ಕವಳ್ಳಿಗೆ ಫಲಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಸಿಂಗರಿಸಲಾಗುತ್ತೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಎದ್ದು ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಹೂವುಗಳು, ಗೇರು ಸೇರಿದಂತೆ ಫಲವನ್ನು ತರುವುದೇ ಒಂದು ಚಂದ.. ಇನ್ನು ಅಮವಾಸ್ಯೆ ದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಮುಂದೆ ಮರದ ತುಂಡೊಂದನ್ನು ತಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ದೀಪಾವಳಿ ಎಂದರೆ ಸಡಗರ ಸಂಭ್ರಮ.. ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸವೋ ಕೆಲಸ. ವರ್ಷವಿಡಿ ದುಡಿಯುವ ರೈತರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಕೃಷಿ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿ ತೊಳೆದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನೆ, ಹಿತ್ತಲ ಸೇರಿದಂತೆ ಮನೆಯ ಮುಂದಣ ಅಂಗಳವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚಗೊಳಿಸಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ದನದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಗೊಚ್ಚು ಹಾಕಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರೆ.

ಆದ್ರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳು ನಗರೀಕರಣದ ಗಾಳಿಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಿರುವುದು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ನಿರಾಸೆ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಈಗ್ಗೆ 10 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಆ ಸಡಗರ, ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಈಗೀಗ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತ್ತು ಹಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಇದ್ದ ಆ ತುಡಿತ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೊಸಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು, ಮೊದಲ ದಿನ ಬೆಳ್ಳಂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಎದ್ದು ಕುದಿಯುವ ನೀರಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಆ ಮಜಾನೇ ಬೇರೆ.

ಈಗೀಗ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮೆಟ್ರೋ ಪಾಲಿಟಿನ್ ಸಿಟಿ ಸೇರಿದ ಎಷ್ಟೋ ಯುವಕರಿಗೆ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವ, ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದೊಡಿಸಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ನೀಡುವ ಹಬ್ಬ ನೀಜವಾಗಲೂ ಈಗ ಕಳೆಗುಂದುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ದುಃಖಕರ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮೂರು ಕೆರವಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಿ ಬೆದರಿಸುವ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಅಂದ್ರೆ ಅದೊಂದು ಭಾರೀ ವಿಶೇಷತೆ. ಆದ್ರೆ ಅದೀಗ ಮಾಯವಾಗ್ತಿದೆ. ಒಂದೇ ಸಮುದಾಯದ ಎರಡು ಪಂಗಡಗಳ ಜಗಳ, ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಎರವಾಗಿದೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಮರಸ್ಯ, ಹಟ್ಟಿ ಹಬ್ಬ ಎಂಬ ವೈಭದ ಹಬ್ಬವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಹಾಕಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಆಧುನೀಕರಣ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ನಗರೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಒಳಪಂಗಡಗಳಲ್ಲಿನ ಹೊಡೆದಾಟ ಹಬ್ಬದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ.

ದೀಪಾವಳಿ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಆಕಾಶ ಬುಟ್ಟಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೂ ಹದಿನೈದು ದಿವಸ ಬಾಕಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ತರತರದ ಗೂಡು ದೀಪಗಳು ನೇತಾಡತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಪೇಟೆಯ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಇಂತಹಾ ಒಂದು ಆಕಾಶಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನೇತಾಡಿಸಿ ಅದರ ಒಳಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಲೈಟು ಹಾಕಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದೆರಡು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಕಾಶಪಟ್ಟಿಗಳು ಅಂಗಡಿಗಳ ಮುಂದೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೀಪಾವಳಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಆಕಾಶಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೇತಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅನಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದೆರೆಡು ವಾರಗಳ ತಯಾರಿ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನೀರ್ಮಿಸಿದ ಆಕಾಶಬುಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಲೈಟುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲಾಗುತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ್ನೀಗ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಪುರುಸೋತ್ತಾದರೂ ಯಾರಿಗೆ ಇದೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಆಚರಣೆ ಇದೆ. ಬಲಿ ಪಾಡ್ಯಮಿ ದಿನ ಹಟ್ಟಿಲೆಕ್ಕವನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಊಟವಾದ ಬಳಿಕ ಪಂಜು ಸುಡುವುದು. ಅಂದು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಸುಡುವ ಪಂಜು ಹಾಗೂ ಪಂಜನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓಡುವುದೇ ಚಂದಾ.. ಆದ್ರೀಗ ಅದು ಸಹ ನಿಂತು ಹೋಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಊರುವಲು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದೇ ನಿಂತುಹೋಗಿದೆ. ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪಂಜು ಕಡಿದುಕೊಂಡು ಬರುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಈಗೇನಿದ್ದರು, ಸುಡುಮದ್ದುಗಳ ದರ್ಬಾರು. ಅವುಗಳ ಮುಂದೆ ಈ ಪಂಜಿನ ಬೆಳಕು ಮಂದವಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಧುನಿಕ ದೀಪಾವಳಿ ಎದುರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆ ಮಂಕಾಗುತ್ತಿದೆ.

2010-10-31T22:37:00.000-07:00

ಗೆಸ್ಟ್ ಕಾಲಂ

ಅಮ್ಮಾ .....ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡೇ.......

- ರೂಪಾ ಹೆಗಡೆ

ಧಗಧಗಿಸುವ ಬಿಸಿಲು, ಒಂದೇ ಒಂದು ನಾಯಿಯೂ ಓಡಾಡದ ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆ... ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ, ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನೇಯ್ದಿದ್ದೇನೆ. ನೋವುಗಳನ್ನು ನುಂಗಿದ್ದೇನೆ. ಮಾಡಬಾರದ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಪರಿತಪ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೆಂದೂ ಆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಶಪಥ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದುಕೊಂಡ ತಪ್ಪನ್ನೇ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಚಿಂತೆ ಮರೆತು ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಆದರೆ ಇಂದು ಮಾತ್ರ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ಸ್ತಿಮಿತದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕ್ಷಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆ ಕೂಡ ಇಂದು ಯಾಕೋ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಂದೂ ಇಲ್ಲದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಆಗೊಂದು ಈಗೊಂದು ವಾಹನಗಳು ಬುರ್ರ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಲಕುತ್ತಿವೆ. ತನ್ನೆಲ್ಲ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡುಪಿಟ್ಟು ಎಂದೆಂದೂ ತೀರಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ನೀಡಿದ ಜೀವಕ್ಕೆ ನೋವು ನೀಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಕೋಪಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ. ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಎನ್ನಲು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದಾಡುತ್ತಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಆ ಮಾತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಿವಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿದೆ. 'ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇ ತಪ್ಪಾ' ? ಅಮ್ಮನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪದೇ ಪದೇ ಜೀವ ಹಿಂಡುತ್ತಿದೆ.

ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆತು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಉಡುಗೊರೆ ಇದೇನಾ? ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸತು. ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ನೀಡುವ ಪತಿ, ಸೊಸೆಯನ್ನು ಮಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ ಅತ್ತೆ, ನಾದಿನಿಯರು. ಇಷ್ಟನ್ನೇ ಬೇಡಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಆಗಷ್ಟೇ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಅವಳು ತನ್ನ ಕನಸಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುವ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳಷ್ಟೆ. ಆಗಲೇ ದೇವರಿಗೆ ಅಸೂಯೆ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸಬೇಕೆಂಬ ಅಮ್ಮನ ಕನಸು ನುಚ್ಚು ನೂರಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನದ ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳು ಕೇವಲ ನೆನಪಾಗಿದ್ದವು. ನೂರು ವರ್ಷ ಬಾಳಿ ಎಂದು ಸದಾ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಪತಿರಾಯ ಈ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ.

ಸಂತೋಷ, ದುಃಖ, ವೇದನೆ, ಆಸೆ, ಕನಸು... ಊಹುಂ ಯಾವುದೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ, ಪ್ರತಿ ದಿನವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟವನ್ನು, ಮಾತುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ನೋವು ಮಾತ್ರ ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ತಿಳಿದರೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿರೋರೆಸೋ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮಗಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಆಳೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೂ ಅಮ್ಮನ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೊಸದೊಂದು ಜೀವನ ನೀಡಿದ ಮುದ್ದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾವು ನೀಡಿದ್ದು ಬರೀ ನಿರಾಶೆ. ನೋವು. ಇದು ತಿಳಿದೂ ಪದೇ ಪದೇ ಅಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಿವುಚುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆಸೆಯೊಂದನ್ನ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಅದನ್ನ ಈಗಲೇ ಈಡೇರಿಸಲಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾಕೆ ದುಡುಕಿ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಉತ್ತರ ನೀಡೋ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಇತ್ತಾ?

ಊಹುಂ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ. ಗೌರವವಿದೆ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಎನ್ನೋ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಅಮ್ಮನ ಮುಂದೆ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೋಪವೊಂದೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸೋ ಸೂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಮಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕ್ಷಮಿಸೋ ಮಾತು ಇರಲಿ ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಆಡಿದ್ದು ನೋವಿನ ಮಾತೇ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮರೆತಿರುತ್ತಾಳೆ.

ಹೌದು, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತಿದ್ದಳು. ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಅಲ್ಲೇನಿದೆ ಮಗಳೆ…? ಇಲ್ಲಿ ಬಾ ಚಂದಮಾಮವನ್ನು ನೋಡು ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಳು.....

ಅಮ್ಮ ಅನ್ನೋ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತು, ಭೂಮಿ ಮೇಲಿರೋ ದೇವರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗೋದು ಕಷ್ಟ. ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ನೋವಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೃಷ್ಟವಂತರು. ಇದನ್ನ ತಿಳಿದು ಮುತ್ತಿನಂತ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು ಹೆತ್ತಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಲು...

ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟನಾ ?

2010-10-27T23:11:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

'ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಕಷ್ಟ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಕ್ಲೋಸ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ ಅಂತವರು ಆಗೋದು ತುಂಬಾನೇ ಕಷ್ಟ ಬಿಡಿ. ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನಾ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು. ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಮಾತಷ್ಟೇ.’ ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ಅವನ ಮಾತಿನ ದಾಟಿ.

ಆಗ ನಾನಂದೆ, ‘ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ’. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಒಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳ್ಬೇಕಾಯ್ತು.

‘ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿದ್ಮೇಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ಲೈಫ್ ಲಾಂಗ್ ಅದನ್ನಾ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಸರಿಯಾದ ಮಾತೇ. ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಒಮ್ಮೆನಾದ್ರೂ ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಸಮಯ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೆ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಎದೆ ತಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಾನು ಇವತ್ತಿನ ವರೆಗೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ಬಿಡ್ಲಿ. ಆಗ ಅವ್ರಿಗೆ ನೆನಪಿಸು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ ಅಂತಾ’.

ಆತ ಸ್ವಲ್ಪ ನನ್ನ ಹಾದಿಗೆ ಬಂದಂತಿತ್ತು.

‘ಈ ಸ್ನೇಹ ಕಟ್ ಆಗೋದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇ ವಿಚಿತ್ರ. ನಾನು ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಹೋಗೋವಾಗಿನ ಒಂದು ಘಟನೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ. ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗೀರಿದ್ರು. ನನಗೆ ಇಬ್ರೂ ಒಳ್ಳೇ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೇ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರೂ ಒಳ್ಳೇ ಸ್ನೇಹಪರರೇ. ಆದರೆ ಅವರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ರು ಮಾತಾಡ್ಕೊಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಅದೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಒಂದಿನ ಒಬ್ಳತ್ರಾ ಕೇಳ್ಬಿಟ್ಟೆ. ಯಾಕೆ ನೀವಿಬ್ರು ಮಾತಾಡ್ಕೊಳಲ್ಲಾ ಅಂತಾ. ಆಗ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಮತ್ತೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದ ಕೂಡ್ಲೆ ಹಾಯ್ ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಅಲಿಖಿತ ಒಪ್ಪಂದ ಆಗಿತ್ತಂತೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅದ್ಯಾವ ಟೆನ್ಶನ್ ನಲ್ಲಿದ್ಲೋ ಏನೋ, ಒಬ್ಳು ಹಾಯ್ ಹೇಳ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವತ್ತಿನಿಂದನೇ ಮತ್ತೊಬ್ಳು ಮಾತು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಲು. 2 ವರ್ಷ ಆದ್ರೂ ಮಾತೇ ಆಡ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರಾ ಅಲ್ವಾ?

ಇನ್ನು ಹುಡುಗರ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರೆ ಅವರದ್ದು ಮತ್ತೂ ವಿಚಿತ್ರಾ. ಗುಟ್ಕಾ ಹಾಕ್ಬೆಡೋ ಅಂದ್ರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಲೇ, ಅವ್ಳು ನಿನಗೆ ಬೀಳಲ್ಲಾ ಸುಮ್ನೆ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಜೀವನಾ ಯಾಕೆ ಹಾಳ್ಮಾಡ್ಕೋತಿಯಾ ಅಂದ್ರೆ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನೇ ವೈರಿ ತರಾ ನೋಡ್ತಾನೆ’ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಾ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡ್ದೆ.

‘ಸರಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಲ್ವಾ? ಅವನ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ.

‘ಹೌದು ಇವೆಲ್ಲ ಆಕಸ್ಮಿಕ, ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ಮನಸ್ಸು ಕೊರಗಬಹುದು. ನಂತರ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಒಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಾ ಯಾತನೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ. ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಓಡಾಡಿ, ಹರಟೆ ಹೊಡೆದ, ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಬಿಡುವುದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅದು ಕಠೋರ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ’.

‘ಸ್ನೇಹ ಅಂದ್ರೇನೇ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ. ಯಾವತ್ತು ಅಪನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಕೊರತೆ ಬರುತ್ತೋ ಅವತ್ತೇ ಸ್ನೇಹದ ಒಂದೊಂದೇ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಕುಸಿಯುತ್ತ ಬರುತ್ತೆ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣಾ ಅಂತಾ ಬಹಳ ಕಾಯ್ತೇವೆ. ಆದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮಿತಿ ಇರುತ್ತಲ್ಲಾ. ನಾವು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರದಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಅಂತಾ ಕಾಯೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ. ಅವನೂ ಯಾವುದೋ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಿದ್ರೂ ನಮಗೆ ದೂರ ಹೋಗೋದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು-ಓಡಾಡುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ, ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಂಬರ್ ಡಿಲೀಟ್. ಇನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿರೋ ಅವನು ಕಳುಸಿದ ಹಳೆ ಮೆಸೇಜ್ ಗಳೇ ಆತನ ನೆನಪಿಗೆ ಇರೋ ಸಾಧನಗಳಾಗಿಬಿಡ್ತವೆ’.

‘ಆದ್ರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡೋವಾಗ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಖುಷಿ ಇರುತ್ತೆ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ಯಾ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ವೇದನೆ ಹಲ್ಲು ನೋವಿನಂತದ್ದು. ಅದು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಒಳಗೊಳಗೇ ನೋಯುವುದು ತಪ್ಪೋದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆನಾ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸದಾ ಕೊರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಷಾದ ಮನೆಮಾಡಿರುತ್ತೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸೋದು ಕಷ್ಟ ಅಂತಾ ಜಗತ್ತು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ಅವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ’ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದೆ.

‘ನಮಗೆ ನೋವಾದ್ರೆ ಗುಣ ಪಡಿಸೋದಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋ ಮೆಡಿಸಿನ್ ಇರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿಗೇ ಗಾಯ ಆದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮೆಡಿಸಿನ್ ಇಲ್ಲಾ ಅಲ್ವಾ’ ಅನ್ನೋದು ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಮಾಯಾವಿಯ ಮೂಡಿಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಟದ ಆ ಕ್ಷಣ...

2010-10-26T06:49:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

ಹೊರನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಡೋದೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2-30 ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗೋ ಹಾದಿ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಹೇಳೋರು. ಹ್ಯಾಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂತಾ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ತಲೆಗೇರ್ತಿತ್ತೇ ವಿನಃ ಬಗೆಹರಿಯೋ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಯಾವುದೋ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ನವರ ಹತ್ರ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಕಳಸಾ, ಕೊಟ್ಟಿಗೆಹಾರ, ಮೂಡಿಗೆರೆ, ಬೇಲೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗೋದು ಅಂತಾ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಆಗ ನನಗೆ ಖುಷಿಯಾದದ್ದು ರಸ್ತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂತಲ್ಲಾ, ಮೂಡಿಗೆರೆ ಮೂಲಕ ಹೋಗ್ಬಹುದಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು. ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಾದದ್ದು ಮೂಡಿಗೆರೆಯ ಮಾಯಾವಿ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣೇಗೌಡನ ಆನೆ.

ಹಾಗಂತ ತೇಜಸ್ವಿಯವರನ್ನಾ ಪೂರ್ತಿ ಓದ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಅವರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೋ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರ, ಸ್ಥಳಗಳು ಬಾಯಿಪಾಠವಾಗ್ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ಅಂತಲ್ಲ. ನಾನು 4 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಅಣ್ಣನ ನೆನಪು ಓದಿ ಒಬ್ಬನೇ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಕ್ಕದ್ದುಂಟು. ಪರಿಸರದ ಕಥೆ, ಅಬಚೂರಿನ ಪೋಸ್ಟಾಫೀಸು, ಮಾಯಾಲೋಕ, ಕಿರುಗೂರಿನ ಗೈಯ್ಯಾಳಿಗಳು ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟವನು ನಾನು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ, ಆ ಕಾಡು, ಅಲ್ಲಿಯ ಶಿಕಾರಿ, ಬಾಲದಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಕಿವಿ ನಾಯಿ, ಸ್ಕೂಟರ್, ಮೂಡಿಗೆರೆ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಪೋಸ್ಟ್, ಅಲ್ಲಿಯ ಚಿಕನ್ ಸ್ಟಾಲ್, ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿ, ವಿದ್ಯುತ್-ಟೆಲಿಪೋನ್-ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ನಡುವಿನ ಜಗಳ ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿದ್ದೆ.

ಮೂಡಿಗೆರೆ ಮೇಲೆ ಹೋದ್ರೆ ಇವಿಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನೋಡಲು ಸಿಗಬಹುದು ಅಂತಾ ಲೆಕ್ಕಾ ಹಾಕ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾರು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಹಾರ ದಾಟಿ ಒಂದೊಂದೇ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ತಾ ಸಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ನನಗೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕಲ್ಲನ್ನು ನೋಡೋದೊಂದೇ ಕೆಲಸ, ಮೂಡಿಗೆರೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಇದೆ ಅಂತಾ... ಚಿಕ್ಕ ಘಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ ನಾಲ್ಕು ರಸ್ತೆ ಕೂಡುವ ಸ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು ಕಾರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ನವೀನನ ಹತ್ರ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಬರೋತ್ತೆನೋ ಅಲ್ವಾ ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಅವನು ಆಕಡೆ ಈಕಡೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದವನು ಯೇ ಇದೇ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರಾಯಾ... ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಬೋರ್ಡ್ ಇದೆ ಅಂತಾ ಕೂಗಿಕೊಂಡ. ನನಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ.

ನಾನಿರೋದು ಮೂಡಿಗೆರೆ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ. ತೇಜಸ್ವಿ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಅನ್ನೋ ಫೀಲಿಂಗ್. ಶಿವೇಗೌಡರ ಸಾಮಿಲ್ ಎಲ್ಲಿರಬಹುದು? ಜಬ್ಬಾರನ ಲೂನಾ ಇದೇ ಆಗಿರ್ಬಹುದಾ? ರಹಮಾನ್ ಸಾಬಿಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅದಾಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲಾ, ಕೆಇಬಿ ಕಚೇರಿ ಕಾಣಿಸ್ತಾನೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ, ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಿರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ‘ದೂರವಾಣಿ ವಿನಿಮಯ ಕೇಂದ್ರ ಮೂಡಿಗೆರೆ’ ಎಂಬ ಬೋರ್ಡ್. ನಮಗಂತೂ ಹಾಲು ಕುಡಿದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ. ಆಟ್ ಲೀಸ್ಟ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಒಂದಾದ್ರೂ ಸ್ಥಳ ಕಾಣಿಸಿತಲ್ಲಾ ಅಂತಾ.

ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಬರೋ ಸ್ಥಳಗಳು ವಿಪರೀತ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ತಲೆ ಕೊರಿತಿರ್ತಾವೆ. ಅದು ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಅಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ರೆ ಆ ಲೇಖಕರ ಗುರುತು ಇರ್ತಿತ್ತಲ್ವಾ ಅಂತಾ ಅನ್ನಿಸ್ತಿರುತ್ತೆ. ಭರತನಹಳ್ಳಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗೋವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ನೆನಪಾಗ್ತಿದ್ರು. ಅವರು ಖಾಸ್ ಬಾತ್ ನಲ್ಲಿ ಆ ಊರಿನ ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋ ಕಾರಣದಿಂದ. ಗೋಳಿ ಶಾಲೆ ಅಂದಕೂಡ್ಲೆ ನೆನಪಾಗೋದು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ರು. ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ... ನನಗೆ ಅವರೆಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ದೆನೇ ಇರಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಅವರ ಬರಹಗಳಿಂದ ಆ ಊರು ನಮಗೆ ಲೇಖಕನನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಸಿಕೊಡ್ತಾವೆ ಅಲ್ವಾ?

ತೇಜಸ್ವಿ ಏನಾದ್ರೂ ಈಗ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಸ್ಕೂಟರ್ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಮೊನ್ನೆ ಮೂಡಿಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಿದ್ರೆನೋ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಬಹುದಿತ್ತೆನೋ ಅನ್ನೋ ಗುಂಗು ಇನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿದೆ.

2010-10-18T00:40:00.000-07:00

ಗೆಸ್ಟ್ ಕಾಲಂ

ಈ ಬೀಚುಗಳೇ ಹೀಗೆ, ವಿಶಾಲ ಹೃದಯಿಗಳು...
- ಸುಭಾಸ್ ಧೂಪದಹೊಂಡ

ಈ ಕಡಲ ತೀರಗಳೇ ಹೀಗೆ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯಿಗಳು....!! ಅವುಗಳ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯ ಬೇದವಿಲ್ಲ,
ಧರ್ಮದ ಕಟ್ಟಲೆಯಿಲ್ಲ, ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರವಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಒಂದೇ
ಭಾವದಿಂದ ಆದರಿಸಿ ಆನಂದ ನೀಡುವುದು ಅವುಗಳ ಧರ್ಮ.
ಬಾಳಿನ ಇಳಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುವ ಜಾಗ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮರಳುತನದ
ಯೋಗ. ನವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸುತ್ತಾಡುವ ಸುಯೋಗ. ಇನ್ನು ಯುವಕ
ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಅವರು ಇವರನ್ನು, ಇವರು ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕುವ, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಕಡಲ
ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಹರಿಸುವ ಜಾಗ. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ
ಹೆಚ್ಚು ದೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇದು ವಾಕಿಂಗ್ ಸ್ಪಾಟ್ . ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕಡಲ ತೀರ
ಎಂಬಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಶ್ವ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬವೊಂದು ಬಂದು ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಉರುಟಾಗಿ ಕುಳಿತು ಕಡಲೆ
ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದಾವುದೋ ಫಾರಿನ್ ಜೋಡಿಗಳು ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ
ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೂ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು
ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರ ಲಿಂಗ ರಚಿಸಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಭಾರತದ
ಕಲ್ಪನೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕು.
ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿರುವವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಕಡಲ ತಡಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡದವರಿದ್ದರೆ ತಂದು
ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೋಡೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಬೀಚುಗಳೇ ಹಾಗೆ, ಒಂಟಿ ಜೀವಿಗಳ ಜೊತೆ ಹರಟುತ್ತವೆ.
ವಿರಹಿಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ವಿಶಾಲ
ಜಗತ್ತಿನ ಆಘಾಧತೆಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತವೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಜೀವವೇ ಬೇಡ ಎಂದವರಿಗೆ
ಇದೇ ಕಡಲ ತೀರಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಸ್ಥಳಗಳೂ ಆಗುತ್ತವೆ..

ಎಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ಅಲ್ಲಿ ಬೇಸರ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಹೊಸತನ, ಹೊಸ
ಆಲೋಚನೆ, ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಎದುರಿನ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಸಾಗರ
ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅತಿ ಕುಬ್ಜರನ್ನಾಗಿಸಿ ಹೆದರಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಜೊತೆ
ನಮ್ಮನ್ನು ಲೀನವಾಗಿಸಿ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿಗೆ ಕಡಲ ತಡಿಯ
ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಉತ್ತಮ ವಸ್ತು. ಚಿತ್ರಕಾರನಿಗೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಬಣ್ಣದೋಕುಳಿಯ ಚಿತ್ರಣ ಒಂದು
ಸವಾಲು. ವಿಜ್ಞಾನಿಗೆ ಪರಮ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಪ್ರಯೋಗ ಶಾಲೆ. ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೆ
ಸುದ್ದಿಯ ಕೇಂದ್ರ. ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಭಿಕ್ಷೆ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯ ಸ್ಥಳ.
ಇದಾವುದು ಅಲ್ಲದ ಕಡಲೆ ಕಾಯಿ ಮಾರುವವನಿಗೆ ಇದು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಾಪಾರದ ಕೇಂದ್ರ.
ಮೀನುಗಾರನಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುವ ಜಾಗ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆದು ಮುದ
ನೀಡುವ ಈ ಕಡಲ ತೀರಗಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಯುವ ತಾಣಗಳು ಹೌದು. ಕಳ್ಳತನ
ದರೋಡೆಗೆ ಇದು ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರ. ಗಾಂಜಾ, ಅಫೀಮು, ಮುಂತಾದ ಅಮಲಿನ ಪದಾರ್ಥಗಳು
ಲಭ್ಯವಿರುವುದೂ ಇಲ್ಲೇ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದಾಗಿ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತ ಸ್ಪಂದಿಸುವ
ವಿಶಾಲ ಹೃದಯ ಈ ಕಡಲ ತೀರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ..?

ಬನ್ನಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾರವಾರ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡೋಣ. ನೀರಾಟವಾಡೋಣ.
ಕಡಲೆ ಕಾಯಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಕಡಲಿನ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ವಿಹರಿಸೋಣ....

ಸ್ಕೂಟಿ ಬಾಲೆಯ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ......[2]

2010-09-28T13:21:00.000-07:00

- ಹರೀಶ್ ಹೆಗಡೆ

(ಮುಂದುವರಿದಿದೆ)

ನನ್ನ ಕ್ಯಾಬ್ ಡ್ರೈವರ್ ನೇನೋ ಅವಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ರೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿತ್ತು ಅವನಿಗೂ ಅವಳನ್ನಾ ಕುತೂಹಲ ಇದೆ ಅಂತಾ. ಅದ್ಕೆ ಅವನೂ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹರಸಾಹನ ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಅಂತೂ ಸ್ಕೂಟಿ ಬಾಲೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕೋ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಬಿಡ್ತು.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಕುತೂಹಲ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದಂತಾಗಿತ್ತು. ಕ್ಯಾಬ್ ನ ಗ್ಲಾಸನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಳಕ್ಕಿಳಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಕೆಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಸ್ತು ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕ್ಯಾಬ್ ನ ಡ್ರೈವರ್ ನ ಮಾತು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿರಾಸೆ ಆಯ್ತು ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಡ್ರೈವರ್ ಅದ್ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳ್ಬಿಟ್ಟಾ ಅನ್ನೋ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ತಲೆ ಕೊರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತು. ಸರಿ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಡೋಣ ಅಂತಾ ಡ್ರೈವರ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ರೆ ಅವ್ನು ನನ್ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮೀಸೆಯಲ್ಲೇ ಮುಸಿಮುಸಿ ನಗ್ತಿದ್ದ.

‘ಅದ್ಹೇಗೆ ಅಷ್ಟು ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲಾ ಅವ್ಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ?’ ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆತ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು- ‘ಅವಳು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡೋದರ ಜೊತೆ ಎದುರು ಬದಿಯಿಂದ ಬರೋ ಎಲ್ಲಾ ವಾಹನ ಸವಾರರನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಒಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನಾ ನೋಡಿದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ರೇ ಒಬ್ರು ಕೂಡಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನಾ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ತೋರಿಸ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ.ಆಗ್ಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡ್ತು ಅವಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತಾ..! ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಕಾನ್ಪಿಡೆನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ದೆ.’

ಡ್ರೈವರ್ ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಹುಡಿಗೀಯರನ್ನಾ ನೋಡೋ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಯ್ತು...

ಸ್ಕೂಟಿ ಬಾಲೆಯ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ...!

2010-09-25T14:02:00.000-07:00

- ಹರೀಶ್ ಹೆಗಡೆ

ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಾ ಸಿಟಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಲ್ಲೋ ಕ್ಯಾಬ್ ನಲ್ಲೋ ಹೋಗೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು.? ಕ್ಯಾಬ್ ನಲ್ಲಾದ್ರೆ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯದವರು ಇರ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡ್ಬಹುದು. ಪ್ರತಿದಿನ ಅವರೇ ಸಿಗ್ತಾರೆ ಅಂತಾದ್ರೆ ಏನು ಅಂತಾ ಮಹಾ ಮಾತಾಡೋದು. ಅದೇ ಮುಖ, ಅದೇ ಸಂಸಾರದ ತಾಪತ್ರಯ, ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಎಷ್ಟು ಅಂತಾ ಕೇಳೋದು.! ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕಿಟಕಿ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕೋದು. ಇನ್ನು ಬಸ್ ನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರು ಪರಿಚಯವೇ ಇರಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದಕ್ಕೆ ಇರೋ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಅಂದ್ರೆ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೊ ಸುಂದರ ಹುಡುಗೀರನ್ನಾ ನೋಡೋದು...!

ಆವತ್ತು ಅಷ್ಟೇ, ಕ್ಯಾಬ್ ನಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ನಾನು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಬ್ ಡ್ರೈವರ್ ಇಬ್ರೆ. ಸುಮ್ನೆ ಹೊರಗಡೆ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ. ನಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸ್ಕೂಟಿ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹುಡುಗಿ. ಸಿಲಿಕಾನ್ ಸಿಟಿ ಹೆಸರಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿದ್ಲು. ಮಾಮೂಲಿ ಟೀಶರ್ಟ್ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ರೂಲ್ಸ್ ಮುರಿಯೋದಕ್ಕೆ ನಾನಿರೋದು ಅನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೆಲ್ಮೇಟ್ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಸ್ಕೂಟಿ ಮೇಲಿನ ಆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಂತೆ ‘ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಳೆ’ ಅಂದೆ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಇನ್ನೂ 2 ನಿಮಿಷ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಬ್ ಡ್ರೈವರ್ ಬಾಯಿಂದ ಉದ್ಘಾರ ಹೊರಬಿತ್ತು- ‘ಉಹುಃ ಏನೂ ಖಾಸ್ ಇಲ್ಲ, ಹುಡುಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ’. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಅದು ಹೇಗೆ ಇವನು ಹೇಳ್ದಾ ಅಂತಾ... ಆದ್ರೂ ಅವಳು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತಾ ನಾನು ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ, ಇಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಅವನು ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ. ನನಗೆ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲಾ....

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)

ಬೀಳುವುದೆಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಲಿ.......!

2010-09-23T12:52:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

ಏನಾಗಿದೆ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ? ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲಾ...? ಒಂದು ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಗೇಮ್ ನಡೆಸೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವಾಂತರಗಳನ್ನಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಡ್ತಲ್ಲಾ. ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತಾ ಪ್ರಶ್ನೇ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ನಾಗರಿಕರಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವ ಅರ್ಹತೆ ನಮಗೂ ಇದೆ ಅಲ್ವಾ?

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಅನ್ನೋ ಘೋಷಣೆ ಹೊರಬಿದ್ದ ದಿನದಿಂದಲ್ಲೇ ವಿವಾದ ಅನ್ನೋ ಬೇತಾಳ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೊದಲಿಗೆ ಕ್ರೀಡಾಗ್ರಾಮದ ನಿರ್ಮಾಣ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಆರೋಪ ಕೇಳಿ ಬಂತು. ಇನ್ನು ಹಲವು ದಿನ ಇದೆಯಲ್ಲ ರೆಡಿ ಆಗ್ಬೊದು ಅಂತಾ ಎಲ್ಲರೂ ಸುಮ್ನಾದ್ರು. ಬಳಿಕ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕರ್ಮಕಾಂಡ. ಇದನ್ನ ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲು ವಿದೇಶಿ ಮಾಧ್ಯಮವೇ ಬರಬೇಕಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಸಂಘಟನಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ತಿಂದು ಡರ್ ಅಂತಾ ತೇಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ರು. ದೇಶದ ಕ್ರೀಡೆ ಉದ್ದಾರ ಮಾಡ್ರಿ, ನಾಲ್ಕು ಜನಾ ನೋಡೋ ಹಾಗೆ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ನಡೆಸ್ರಯ್ಯಾ ಅಂದ್ರೆ ತಾವು ಮಹಡಿಮೇಲೆ ಮಹಡಿ ಇರೋ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ರು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಲದು ಅನ್ನೋಹಾಗೆ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಳಪೆ ಕಾಮಗಾರಿ ಬೇರೆ. ಇದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿನೇ ಕುಸಿಯಬೇಕಾಯ್ತು. ಮಂಗಳವಾರವಷ್ಟೇ ನೆಹರು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಮೇಲ್ಸೇತುವೆ ಕುಸಿದಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮರುದಿನವೇ ವೇಟ್ ಲಿಫ್ಟಿಂಗ್ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿ ನೆಲಕಚ್ಚಿದೆ. ಸಾಕಲ್ಲ ಇವೆರಡು… ಭಾರತದ ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕಲು.!

ಗೇಮ್ಸ್ ಆರಂಭವಾಗೋದಕ್ಕೆ ಬರೀ 8-10 ದಿನ ಇರೋವಾಗ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಆದ್ರೆ ಯಾವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಆಡೋದಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಕೆನಡಾ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡ್ತಿರೋದು. ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಅವರ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.. ಜೀವ ಇದ್ರೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾದ್ರೂ ತಿನ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಘಟನಾಕಾರರನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಅವರಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ ಬರ್ತಾರೆ...?

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ಕಾರಣ ನೀಡ್ದಿದಾರೆ. ಮಳೆ, ಗಾಳಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಮಗದೊಂದು ಹೀಗೆ ತರಹೇವಾರಿ ಕಾರಣಗಳು. ಇನ್ನೂ 10 ದಿನ ಇದೆ. ಸರಿಮಾಡ್ಬಿಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋ ಭರವಸೆಗಳು. 8 ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಇವರ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಆಗದಿದ್ದು ಇನ್ನು 10 ದಿನದಲ್ಲಿ ಆಗ್ಬಿಡುತ್ತೆ ಅಂತಾ ನಂಬೋ ಮುಟ್ಟಾಳರು ನಾವು ಅಂತಾ ತಿಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸೋ ಮಂದಿ.

ಅದು ಅವರ ತಪ್ಪೂ ಅಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ. ಅವರ ರಕ್ತಗುಣಾನೇ ಹಾಗೆ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ ಇರ್ಬಹುದು ಅಥವಾ ಟಾಪ್ ಲೇವಲ್ ಟೀಮ್ ಇರ್ಬಹುದು. ಎಲ್ಲಾ ಅಧಿಕಾರ ಇದ್ದದ್ದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ಅವರಾದ್ರೂ ಏನು ಮಾಡ್ತಾರೆ.? ಭರವಸೆ ಕೊಡೋದು, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮಾಡೋದು ಬಿಟ್ರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದಾದ್ರೂ ಏನು? ಹಾಗಾಗಿ ಅವರನ್ನಾ ಬೈದ್ರೆ ನಮಗೇ ಪಾಪ ಬಂದ್ಬಿಡುತ್ತೆ.

ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲಾ ಬರಲಿ, ಗೋವಿಂದನ ದಯೆ ಇರಲಿ ಅಂತಾ ಹಿಂದ ದಾಸರು ಬೇಡಿದ್ರಂತೆ. ಈಗ ನಾವು ಬೇಡಲು ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಬೇಡಿಕೆ. ಏನಾದ್ರೂ ಆಗ್ಲಿ. ಕ್ರೀಡಾ ಗ್ರಾಮದ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗಳು ಬೀಳೋದಕ್ಕಿದೆಯೋ ಅದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ಗೇಮ್ಸ್ ಆರಂಭ ಆಗೋದ್ರೊಳಗೆ ಬಿದ್ದುಬಿಡ್ಲಿ…! ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಪಾಪ ಸುಮ್ನೆ ಅಮಾಯಕ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಜೀವ ಹೋಗ್ಬಿಡುತ್ತೆ.

ಕಾಪಾಡಪ್ಪಾ ತಂದೆ...!

2010-09-22T21:55:00.000-07:00

ಗೆಸ್ಟ್ ಕಾಲಂ

ಅಯೋಧ್ಯಾ ತೀರ್ಪು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟ

- ಶಿವಶಂಕರ್ ಬ್ಯಾಡಗಿ

ರಾಮ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತೀಕ. ಮರ್ಯಾದಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಎಂಬ ಭಾರತೀಯರ ನಂಬಿಕೆಯ ಮಹಾಚೇತನ. ನೀತಿ ನಿಯಮ, ನೈತಿಕತೆ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ರಾಮ ಎಂಬ ಹೆಸರೇ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿ ರೋಮಾಂಚನ. ಭಕ್ತಿ ಭಾವದ ಪರವಶತೆ. ಹೀಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರುವ ದೇವ ಮಾನವನ ಹುಟ್ಟೂರು, ಆಗಿನ ರಾಮನ ರಾಜಧಾನಿ ಅಯೋಧ್ಯಾ ಇದೀಗ ವಿವಾದದ ಗೂಡು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣ 1527ರಲ್ಲಿ ಬಾಬರ್ ಕಟ್ಟಿದ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ.

ಬ್ರಿಟಿಷರ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಂದರೆ, 1827ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಗವರ್ನರ್ ಲಾರ್ಡ್ ವಿಲಿಯಂ ಬೆಂಟಿಂಕ್ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಮಾರಕ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ. 1857 ರವರೆಗೂ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಂರಿಗೆ ಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ಥಳವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಮಸೀದಿಯ ಅಂಗಣದಲ್ಲಿರುವ ಬಾವಿಯ ನೀರು ಎರಡೂ ಧರ್ಮಗಳ ಭಕ್ತರಿಗೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ರಾಮನ ಅವತಾರದ ಸ್ಥಳವಾದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ನೀರು ಮುಸ್ಲಿಂರಿಗೆ ಅಲ್ಲಾಹುವಿನ ಕೃಪೆ ಆಗಿತ್ತು. ಯಾವಾಗ 1857 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮ ಆಯಿತೋ, ಆ ಬಳಿಕ ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಜಾಗೃತಗೊಂಡವು. 1883ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಂದಿರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬು ಕೂಗು ಜೋರಾಯಿತು. ಪರಿಣಾಮ ಅನುಮತಿ ಕೋರಿ ಪೈಜಾಬಾದ್ ಜಿಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಿಗೆ ಪಂಡಿತ್ ಹರಿಕೃಷ್ಣ ಎಂಬುವರು ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಆದ್ರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. 1986 ರವರೆಗೆ ಹೀಗೆ ವಾದ-ವಿವಾದ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಆದ್ರೆ ಹಿಂದೂಗಳ ಹೋರಾಟ ಫಲ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಿವಾದ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 60 ವರ್ಷಗಳು ತಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದ ವಿವಾದ 1934 ರ ವೇಳೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು. ಪರಿಣಾಮ ಕೋಮುದ್ವೇಷ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ಹರಡಿತ್ತು.

ಆ ವೇಳೆ ಮಸೀದಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗಲಭೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದ ಆಂಗ್ಲರ ಆಡಳಿತ, ಮಸೀದಿಯನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿ ವಿವಾದವನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲೀಂ ಜಟಾಪಟಿ 1949ರಲ್ಲಿ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆಗ ದೇಶ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಆಗ ಹಿಂದೂ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಮಂದಿರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಮ ಇದ್ದ, ಅದು ರಾಮದೇಗುಲ ಎಂಬ ಕೂಗು ವ್ಯಾಪಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 1949 ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ವಿವಾದ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಹಿಂದೂಗಳು ನಮಾಜ್ ಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ದೂರು ವಕ್ಫ್ ಮಂಡಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಡಿಸೆಂಬರ್ 22 ರಂದು ಅಯೋಧ್ಯಾ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಎಫ್ಐಆರ್ ಸಹ ದಾಖಲಾಗಿತ್ತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಅಂದೇ ಮಸೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸೀತಾರಾಮರ ಮೂರ್ತಿ ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪನೆಯೂ ಆಗಿ ವಿವಾದ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿತ್ತು. 23 ರಂದು ಹಿಂದೂಗಳ ಗುಂಪು ಮಸೀದಿಯ ಕಪೌಂಡ್ ಕೆಡವಿ ಹಾಕಿತ್ತು. ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಸೇರಿ ದೊಡ್ಡ ಆಂದೋಲನವೇ ನಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಹಾರ್ ಲಾಲ್ ನೆಹರೂ, ಹಿಂದೂ ಸಂತರನ್ನು ಮಸೀದಿಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿ ಮಸೀದಿಗೆ ಬೀಗ ಮುದ್ರೆ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಶಮನವಾಗಿದ್ದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಇದು ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿದ್ದು 1984ರಲ್ಲಿ. ವಿಶ್ವಹಿಂದೂ ಪರಿಷತ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜಮಾವಣೆ ಗೊಂಡ ರಾಮ ಭಕ್ತರು ಮಸೀದಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೀಗಮುದ್ರೆ ಒಡೆದು, ರಾಮನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು.

ಬಳಿಕ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ರಾಮನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು 1985ರಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ರಾಮಜನ್ಮಭೂಮಿ ವಿವಾದ ಕೊನೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗಲಭೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ತಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಸುಮಾರು 10 ಸಾವಿರ ಕಿ. ಮೀ. ರಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ ಕೆ ಅಡ್ವಾಣಿ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ರಾಮಮಂದಿರ ನಿರ್ಮಿಸಿಯೇ ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ಪಣತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳಾದ ಆರ್ ಎಸ್ ಎಸ್, ವಿಶ್ವಹಿಂದೂ ಪರಿಷತ್. ಸಾಧು ಸಂತರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ 1992 ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 6 ರಂದು ಬಾಬ್ರೀ ಮಸೀದಿ ನೆಲಸಮವಾಗಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ರಾಮಮಂದಿರವೂ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಸೌಹಾರ್ಧತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದ್ದ ಮಸೀದಿ ಎರಡು ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಧ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 2 ಸಾವಿರ ಅಮಾಯಕರ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ತಂದಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾದ ವಿವಾದ ಇದೀಗ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಗೂ ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. 1949 ರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬಾಬ್ರೀ ಮಸೀದಿ ಜಾಗ, ವಕ್ಫ್ ಗೆ ಸೇರಬೇಕೊ ಅಥವಾ ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸುಪರ್ದಿಗೋ, ಇಲ್ಲವೆ ಇದು ಸರ್ಕಾರದ ಅಮೂಲ್ಯ ಆಸ್ಥಿಯೋ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸುಮಾರು 60 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಾದ ವಿವಾದ ನಡೆದಿದೆ. ಇದೀಗ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನ ಲಕ್ನೋ ಪೀಠ ಇನ್ನೇನು ನಾಳೆ ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ನೀಡಲಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಚಿತ್ತವೀಗ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಕೋರ್ಟ್ ನತ್ತಲೇ ನೆಟ್ಟಿದೆ. ಆ ಮಹತ್ವದ ತೀರ್ಪಿಗಾಗಿ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯೂ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಆ ಒಂದು ಗಳಿಗೆಗಾಗಿ ದೇಶವಾಸಿಗಳು ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇದೀಗ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪು ಏನಿರಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗೆಗಿನದ್ದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಹೊರಗೆ ವಿವಾದ ಬಗೆಹರಿಸುವ ಕೋರ್ಟ್ ನ ಪ್ರಯತ್ನ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಸೌಹಾರ್ಧಯುತ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಎರಡೂ ಬಣಗಳು ಮುಂದಾಗದಿರುವುದು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಲಕ್ನೋ ಪೀಠ ನೀಡುವ ತೀರ್ಪು ಎರಡೂ ಬಣಗಳಲ್ಲಿ ಎದೆ ಬಡಿತ ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿದೆ. ಎರಡು ಕಡೆ ಸರ್ವಸಮ್ಮತ ನೀರ್ಣಯ ನೀಡುವುದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಈ ಸಂಬಂಧ ಕೋರ್ಟ್ ಹಲವು ತನಿಖೆಗಳನ್ನು ಸುದೀರ್ಘ ವಿಚಾರಣೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲೆ ಹಾಕಿದೆ. ಎರಡೂ ಬಣಗಳ ವಾದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾದ ತೀರ್ಪು ಹೊರಬರಬೇಕೆಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಆಶಯ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ತೀವ್ರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿವೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಿಗಿ ಭದ್ರತೆ ಕೈಗೊಂಡಿವೆ ಆದ್ರೂ, ಜನತೆಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಕಾವ್ಯ ವಿದಾಯ

2010-09-21T11:52:00.000-07:00

- ಹರೀಶ್ ಹೆಗಡೆ
ಮೊದಲ ದಿನ ಯಾರು ಅಂತಲೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ ಇದೇ ಇರಬೇಕು. ಎರಡು ವರ್ಷದ ಕಾಲೇಜು ಜೀವನದ ಬಳಿಕ ದೂರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾನೆ. ನಾಲ್ಕಾರು ಸಾಲಿನ ಕವನದಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹರಿಬಿಟ್ಟ ಬಗೆ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಸಾವು ಹುಟ್ಟಿನ ಮರ್ಮ

ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಧರ್ಮ

ಯಾವ ನೌಕೆಯೋ... ಯಾವ ಹಾದಿಯೋ...?

ಅಂತ್ಯವಿರದ ಪಯಣ ಇದು ನಮ್ಮ ಬದುಕು !

ಬದುಕು ಹೇಗೇ ಇರಲಿ

ಸ್ನೇಹದಾಸರೆ ಇರಲಿ

ನಿನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹದ ಬಳಗದಿಂದ

ಚಿರಕಾಲ ಅಳಿಯದಿರಲಿ

ಮೊಗದಲಿಹ ಮಂದಸ್ಮಿತ

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಿಸಲಿ

ಹರ್ಷದ ಖೋಡಿ...!

ನಿನ್ನ ಬಾಳುವೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯೇ ತುಂಬಿರಲಿ

ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆ ಬಾರದಿರಲಿ..!

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹಾರೈಕೆ ಶುಭಾಶಯಗಳೊಂದಿಗೆ

ನಿನಗಿದೋ ಕಾವ್ಯ ವಿದಾಯ

ಲಾಭದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ ಮರೆತವರು...

2010-09-19T13:46:00.000-07:00

- ವಿನಾಯಕ ಹೆಗಡೆ

ಅದರ ಕಥೆನೇ ಬೇಡ. ರೇಟಿಲ್ಲಾ, ಏನೂ ಇಲ್ಲಾ.. ಅದನ್ನಾ ಇಟ್ಗೊಂಡು ಮಾಡೋದಾದ್ರೂ ಏನು.? ಲಾಭವಾದ್ರೂ ಏನಿದೆ..? ಸುಮ್ನೆ ಕೆಲಸಾ ಮಾತ್ರ ಜಾಸ್ತಿ... ಹೀಗೆ ತಲೆಬುಡವಿಲ್ಲದ ಅವನ ಸಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತ್ತು. ಸರಿಯಪ್ಪಾ ನೀನು ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ಯಾವುದರ ಮೇಲೆ ? ಸಿಟ್ಟಾದ್ರೂ ಯಾಕೆ ? ಅದನ್ನಾ ಹೇಳ್ಬಿಟ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡ್ಕ ಮಾರಾಯಾ,.. ನಾನಂದೆ. ಇನ್ಯಾವುದರ ಮೇಲೆ.. ಆ ಹಾಳಾದ ವೆನಿಲ್ಲಾ ಮೇಲೆ... ರಾಕ್ಷಸ ಜಾತಿದು, ಎಷ್ಟು ಕಿತ್ರೂ ಸಾಯೋದೇ ಇಲ್ಲಾ.. ಸಣ್ಣ ಕುಡಿ ಇದ್ರೂ ಸಾಕು ಚಿಗುರಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತೆ. ರಕ್ತ ಬೀಜಾಸುರನಂತಾದ್ದು... ಮತ್ತಷ್ಟು ಗರಂ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟ. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕೊನೇ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನೂ ಕಿತ್ತಾಕಿದೀನಿ ಅಂತಾ ಹೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳನಾದ.

ವೆನಿಲ್ಲಾ ಹಸಿ ಬೀನ್ಸ್ ಕೆಜಿಗೆ 3 ಸಾವಿರ ಇದ್ದ ಕಾಲವನ್ನ ನೋಡಿದವನು ಅವ್ನು. ಅದು 2 ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅಷ್ಟೆನೂ ಬೇಜಾರಾಗಿರ್ಲಿಲ್ಲಾ. ಎರಡು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೆಲೆ ಬಿತ್ತು ನೋಡಿ, ಯಾವುದೋ ಪ್ರಮಾದವೇ ಆಯ್ತೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅವ್ನಿಗೆ. ಇದು ಅವನೊಬ್ಬನ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲ. ವೆನಿಲ್ಲಾ ಬೆಳೆದ ಬಹುತೇಕರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೇ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಹಾಗಾದ್ರೆ ವೆನಿಲ್ಲಾದ ಬೆಲೆ ಇಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಗೆ ಇಳಿದದ್ದು ಬೆಳೆಗಾರರಿಗೆ ನಷ್ಟವುಂಟು ಮಾಡಿದೆಯಾ.? ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದಾರಾ.? ಒಂದು ವೇಳೆ ಬೆಳೆದ್ರೂ ಅದರಿಂದ ನಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದೆಯಾ ? ಸರಿಯಾಗಿ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಇವತ್ತು ಮಲೆನಾಡ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಬೆಳೆಗಳ ಪೈಕಿ ವೆನಿಲ್ಲಾಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಕೆ. ಜಿಗೆ 150 ರೂಪಾಯಿ, ಅಂದ್ರೆ ಕ್ವಿಂಟಾಲ್ ಗೆ 15 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ. ಮತ್ಯಾವ ಬೆಳೆಗೆ ಈ ರೇಟು ಇದೆ ಹೇಳಿ. ಯಾಲಕ್ಕಿ, ಕಾಳುಮೆಣಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಬೆಲೆ ಇದ್ರೂ ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಅವಿಲ್ಲ. ಒಂದೋ ಕಟ್ಟೆರೋಗ ಬಂದು ಅವು ಸತ್ತುಹೋಗಿವೆ. ಅಥವಾ ಕೆಲವರು ವೆನ್ನಿಲ್ಲಾ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನಾ ಕಿತ್ತೆಸೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಮೂಲ ಬೆಳೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಅಡಿಕೆಗೇ ಇಂದು ಸ್ಥಿರ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಇದ್ದ ದರ ನಾಳೆ ಇದ್ದೇ ಬಿಡುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲಾ. ಜೊತೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಗುಲೋ ಖರ್ಚು...? ಕೂಲಿ ಆಳುಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ರೂ ಕೂಲಿ ದರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಮರ ಹತ್ತಿ ಗೊನೆ ಕೊಯ್ಯುವವರು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊಸಬರು ಈ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಆ ಸ್ಕಿಲ್ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಅಡಿಕೆಗೊನೆ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಂದು ಹಾಕಿದ್ರು ಅಂತಾದ್ರೂ ಅದನ್ನು ಸುಲಿಯುವವರದ್ದು ಮತ್ತೂ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ. ಅಡಿಕೆ ಬೇಯಿಸು,. ಅದನ್ನು ಅಟ್ಟದಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ಒಣಗಿಸು.. ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಕೆಲಸಗಳು. ಅಡಿಕೆ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಮಾರಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಳೆದವರು ಹೈರಾಣಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಲಾಗಾಯ್ತಿನಿಂದಲೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆನೋ...!

ಆದರೆ ವೆನಿಲ್ಲಾಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ.? ಮರ ಹತ್ತಬೇಕಿಲ್ಲ, ಕೂಲಿಗಳನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪರಾಗಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತ, ಹಸಿ ಬೀನ್ಸ್ ಬೆಳೆದ ನಂತರ ಕೊಯ್ದು ಮಾರಿದರಾಯ್ತು. ಇಷ್ಟಾಗ್ಯೂ ಹಸಿಬೀನ್ಸ್ ಗೆ ಅಡಿಕೆಗಿಂತ ಅಥವಾ ಅಡಿಕೆಯಷ್ಟೇ ದರ ಇದೆ. ಒಂದು ಕ್ವಿಂಟಾಲ್ ಅಡಿಕೆ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ತಯಾರು ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಅದರ ಬೆಲೆಯ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಖರ್ಚು ತಗುಲುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ವೆನಿಲ್ಲಾಕ್ಕೆ ಅದರ ಬೆಲೆಯ ಶೇಕಡಾ 25 ರಷ್ಟೂ ಖರ್ಚಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಮ್ಮ ರೈತರಿಗೆ ಇದು ತೃಪ್ತಿ ನೀಡ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಅವ್ರು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಮೂರು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆ ನೋಡ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ 150 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಇಳಿದಿದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನಾ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲಾ. ಕೇವಲ ದರ ಇಳಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ವಿಚಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ವಿನಃ ಈಗಿರುವ ದರದಲ್ಲೂ ವೆನ್ನಿಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಲಾಭದಾಯಕ ಅನ್ನೋದನ್ನಾ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲಾ. ಸರಿ ಈ ರೇಟಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ವೆನಿಲ್ಲಾ ನೆಡೋದು ಬೇಡ. ಆದ್ರೆ ಇದ್ದ ವೆನಿಲ್ಲಾವನ್ನೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಲೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬಹುದಲ್ಲಾ. ಅಷ್ಟು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋದ್ರು ಲಾಭ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎದುರು ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಆದ್ರೆ ಕೇಳುವ ವ್ಯವದಾನ ಅವನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಭುವಿಯ ಬಾನಬುಟ್ಟಿ – ಜೇನುಕಲ್ಲುಗುಡ್ಡ

2010-09-18T23:06:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

ಕಿತ್ತಳೆಯಂತ ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನೇನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಅವಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಈ ಸೊಬಗನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಗಳಿಗಂತೂ ಬಿಡುವೇ ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಈ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಬ್ಯುಸಿ. ವ್ಹಾ... ವ್ಹಾ... ಅನ್ನೋ ಉದ್ಗಾರ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಮಾರಾಯಾ, ಸಖತ್ ಆಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ ? ಅಂತಾ ಬುಜ ತಟ್ಟುವವರಿಗೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ದೃಷ್ಟಿ ತಪ್ಪಿದ್ರೂ ಎಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಸೀನ್ ಮಿಸ್ಸಾಗ್ಬಿಡುತ್ತೋ ಅನ್ನೋ ಆತಂಕ. ಒಮ್ಮೆ ಜೇನುಕಲ್ಲುಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ನೋಡಿ, ನಿಮಗೂ ಈ ಅನುಭವ ಆಗ್ದಿದ್ರೆ ನಂತ್ರ ಹೇಳಿ.

ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತವಾದ ಜೇನುಕಲ್ಲುಗುಡ್ಡ ಮೈದಳೆದು ನಿಂತಿರೋದು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಲ್ಲಾಪುರದಿಂದ 15 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ. ಸುತ್ತಲೂ ನಿತ್ಯಹರಿದ್ವರ್ಣದ ದಟ್ಟಕಾನನ. ನಂದಿ, ತೇಗ, ಬೀಟೆ, ಹೊನ್ನೆ, ಮತ್ತಿ, ಹುಣಾಲು, ಬನಾಟೆ, ಸಾಗವಾನಿ,... ಹೀಗೆ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿರುವ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮರಗಳು... ಯಾವುದೂ ಸಣ್ಣ ಗಾತ್ರದವಲ್ಲ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡುತ್ತ, ಉದ್ದ-ಅಗಲ ಸಮನಾಗಿ ಬೆಳೆದಂತವು. ಪಂಚತಂತ್ರದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸೋ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನ ಗಾತ್ರದವು. ಇದರ ಮಧ್ಯದ ಕಾಲುಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಗುಡ್ಡದ ಶಿರ ತಲುಪಿದಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ವಿಹಂಗಮ ನೋಟ.

ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣುಹಾಯಿಸಿದರೆ ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ. ಸಾವಿರಾರು ಅಡಿ ಕಂದಕ ದುತ್ತಂತ ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಹಾವಿನಂತೆ ಹರಿಯುವ ನದಿ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿನ ಪದರಿನ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದ ಕಲ್ಬಾಳೆ ಗಿಡಗಳು. ಇನ್ನು ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಈ ಹೆಸರು ಬರಲು ಕಾರಣವಾದ ಜೇನುಗೂಡುಗಳಿಗಂತೂ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಜೇನಿನ ಸಂಸಾರವೇ. ಹಾಗಂತ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡೋ ಜಾಯಮಾನ ಇವುಗಳದ್ದಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಇವಕ್ಕೂ ಅಭ್ಯಾಸವಾದಂತಿದೆ. ನೀವು ಸಂಜೆ ಸುಮಾರು 3 ಗಂಟೆಗೆ ಗುಡ್ಡದ ತುದಿ ತಲುಪಿದರೆ ಇವಿಷ್ಟನ್ನು ನೋಡೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ 5 ಗಂಟೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ.

ಅಷ್ಟರ ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲ. ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದನಂತೆ. ಅದ್ಹೇಗೇ ಅಂತಾ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನುಮಾನ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತ್ರಾ ಈ ಅನುಮಾನ ಪೂರ್ತಿ ಬಗೆಹರಿತು. ಅವತ್ತಿನ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಡೋದಕ್ಕೆ ರೆಡಿಯಾಗಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ಬಂಗಾರದ ಬಟ್ಟಲಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ಬಣ್ಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅಸ್ತಂಗತವಾಗುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ಶಶಿ ನೀಡವ ತಂಪನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿಗೋ ಎಂಬಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸೂರ್ಯ ಹೀಗೇ ಇರಬೋದಿತ್ತು ಎಂಬ ಭಾವ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮೂಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಕಲ್ಪವೂ ಆಗಿರುತ್ತೆ.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕು...

ಯೂರಿಯಾದಂತೆ ಆಗದಿರಲಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಥೆ

2010-09-17T13:33:00.000-07:00

- ಹರೀಶ್ ಹೆಗಡೆ
ಇವತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ್ರು ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ವಿಷಯ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬರೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಅವರು ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟೋದು ಇವತ್ತು ಬದುಕೋದಕ್ಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ರೆ. ಏನು ಮಾಡೋದು, ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆ ಗಗನಕ್ಕೇರಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಹೀಗೆ ಆದ್ರೆ ಬದುಕೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯನಾ..? ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಅಂತೂ ಕೇಳಲೇಬೇಡಿ. ಸ್ವಲ್ಪೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಲೀಟರ್ ಗೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಬುತ್ತೆನೋ ಅಂತಿರ್ತಾರೆ.

ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗೋ ಛಾನ್ಸ್ ಇಲ್ವೆ ಇಲ್ಲಾ. ಇದ್ದಿರೋ ಸಂಪನ್ಮೂಲವೇ ಮುಗಿತಾ ಬಂದಿರೋವಾಗ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲಿಯಂ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನಾ ನಮಗೆ ಮಾರೋದಕ್ಕೆ ಅರಬ್ ದೇಶದವ್ರೇನು ಮೂರ್ಖರಾ..? ಹಾಗಾದ್ರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಇಲ್ವಾ..? ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಆಗೋಲ್ವಾ..? ಆಗೋದಾದ್ರೆ ಹೇಗೆ..?

ಪರಿಹಾರ ಇದೆ. ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡೋದು. ಆದರೆ ಇದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪರಿಹಾರ ಎಂಬಂತೆ ಕಂಡರೂ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಕವೇ. ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಡೋದ್ರಿಂದಾ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಲ್ಲಾ.. ನಮಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಾಯ್ತು ಅನ್ಬಹುದು ನೀವು.. ಆದ್ರೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕೊನೆಯಾಗಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತೆ. ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೊರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗೋ ಬದಲು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ.

ಹೇಗೆ ಅನ್ನೋದನ್ನಾ ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ಉದಾಹರಣೆ ಮುಖಾಂತರ ಹೇಳ್ತೇನೆ. 60ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡ್ತೇವೆ ಅಂತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ. ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ಹಾಕೋ ಯೂರಿಯಾ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಡ್ತು. ಜನರೂ ಮಳ್ಳುಹತ್ತಿ ಬಳಸಿದ್ದೇ ಬಳಸಿದ್ದು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಾ ಅಷ್ಟೆ, ಡ್ರಗ್ಸ್ ಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳತ್ತಲ್ಲಾ, ಹಾಗೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗಳು ಯೂರಿಯಾಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ವು. ಭೂಮಿ ಫಲವತ್ತತೆಯನ್ನಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡ್ತು. ಕ್ರಮೇಣ ಸರ್ಕಾರ ಯೂರಿಯಾದ ಮೇಲಿನ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಡ್ತು. ರೈತರು ಪೀಕಲಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಆಗ. ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕದಿದ್ರೆ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲ್ಲಾ. ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕೋದಕ್ಕೆ ರೈತರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಹಲ್ಲು-ಕಡಲೆ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿ ರೈತರದ್ದು.

ಈಗ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಗೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಟ್ರೂ ಆಗೋದು ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಇವತ್ತು ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕೊಟ್ಟಾಕ್ಷಣ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ವಾಹನಗಳು ರಸ್ತೆಗೆ ಇಳಿಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ದಿನಗಳು ಹೀಗೇ ಇರೋದಿಲ್ವಲ್ಲಾ. ನಾಳೆ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡ್ಬಹುದು. ಪೆಟ್ರೋಲ್ ರೇಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ತುಟ್ಟಿ ಆಗ್ಬಹುದು. ಆವಾಗ ತಂದ ವಾಹನಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಾ. ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲಾ. ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಅಂತೂ ಆಗ ತಗೊಳ್ಳೋವ್ರು ಇರಲ್ಲಾ. ಇನ್ನು ಈಗ ವಿತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಯಿಲ್ ಬಾಂಡ್ ಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ಹೇರಬಹುದು. ಆಗ ವಾಹನ ಹೊಂದಿರುವವರು ಅಲ್ಲದೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮೇಲೂ ಹೊರೆ ಬೀಳುತ್ತೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮೇಲೆ ಸಬ್ಸಿಡಿ ನೀಡಿ ಅಂತಾ ಹೇಳೋದು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಅನ್ಸಲ್ಲಾ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಯೂರಿಯಾಕ್ಕೆ ಆದ ಕಥೆ ಇದಕ್ಕೆ ಆಗೋದು ಬೇಡಾ. ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡ್ಬೇಕು..? ಪರ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೈಲೇಜ್ ಕೊಡೋ ಇಂಧನಗಳತ್ತಾ ಗಮನ ಕೊಡ್ಬೇಕು. ಮರುಬಳಕೆ ಇಂಧನಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯನಾ ತಾ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ಇವುಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಹಾಯಧನವನ್ನ ನೀಡ್ಬೇಕು.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾವು ಅನಗತ್ಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವಾಹನಗಳನ್ನಾ ಬಳಸೋದನ್ನಾ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

ಅಡಿಕೆ ದರವೋ... ನಮ್ಮೂರ ಜನರೋ...

2010-09-16T23:32:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

ಬಹಳ ದಿನಾ ಅಲ್ಲ. ಬರೀ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಸಾಕು... ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡ ಊರುಗಳು ಹೇಗಿತ್ತು ಅಂತಾ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿ. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊರ ಮಧ್ಯದ ಅರಳೀ ಕಟ್ಟೆಯೇ, ಕಟ್ಟೆ ಪಂಚಾಯತಿಗೆ ಸ್ಥಳ. ಅದೂ ಇದು ಅಂತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ಅವರಿವರ ಕಾಲು ಎಳಿತಾ ಸಂಜೆ ಕಳಿಯೋದು. ಇನ್ನು ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಇರ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಆಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಲಗ್ಗೆ ಇಡೋದೇ. ಅವರ ಮನೆಯವ್ರು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸ್ತಿದ್ರು ಅನ್ನಿ.

ಬರೀ ಟಿವಿ ವಿಷಯ ಅಷ್ಟೇ ಅಂತಲ್ಲಾ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮುರಿಯಾಳು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಿದ್ರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇವ್ರು, ಇವರ ಮನೆಗೆ ಅವ್ರು. ಇನ್ನು ಊರಿನ ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೀತಿದ್ರೆ ಅದು ತಮ್ಮದೇ ಮನೆಯ ವಿಶೇಷವೆನೋ ಅನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ತಿದ್ರು. ಚಪ್ಪರ ಹಾಕೋದ್ರಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿಶೇಷದ ದಿನ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರದ್ದೂ ಉಪಸ್ಥಿತಿ. ಇದರ ಹೊರತಾಗಿ ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ರು ಸತ್ರು ಅಂದ್ರೂ ಕುಂಟೆ ಕಡಿಯಲು ಹೊಗೋದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಊರು ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆ ಎಂಬಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ.

ಈಗ ಒಂದೈದು ವರ್ಷ ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ. ಅಂದ್ರೆ ಈಗೊಂದು 10 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಜನರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾದ್ರು. ಅವರು ಬದಲಾದ್ರು ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತಾ ಅಡಿಕೆಗೆ ಬಂದ ರೇಟು ಅವರನ್ನಾ ಬದಲು ಮಾಡಿಸ್ತು. ಯಾವಾಗ ಅಡಿಕೆ ಕ್ವಿಂಟಾಲ್ ಗೆ 20 ಸಾವಿರ ಮುಟ್ಟಿತೋ ಬಹುತೇಕ ಜನರ ತಲೆ ತಿರುಗಿಬಿಡ್ತು. ದುಡ್ಡು ಇದೆ, ಆಳುಗಳನ್ನು ತಗೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸ್ತೇನೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನು ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರೋದು ಬ್ಯಾಡ, ನಾನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೊಗೋದೂ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ರು. ಮುರಿಯಾಳು ಅನ್ನೋದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುರಿದು ಬಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಟಿವಿ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರಳಿ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕಳೆಗಳು ಬೆಳೆದ್ವು. ಮದುವೆಗಳನ್ನಾ ಕೇಳಿದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ್ರಾಯ್ತು, ಒಂದು ದಿನದ ಕೆಲಸ, ತಲೆಬಿಸಿ ಬೇಡ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. ಚೌತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ಕುಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ, ತಂದ್ರಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಅವರಿವರ ಮನೆಗೆ ಚಕ್ಕುಲಿ ಕಂಬಳಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದ್ಯಾಕೆ ಅನ್ನೋ ಮನೋಭಾವ ಹೆಂಗಸರದ್ದು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಜರ್ದಾ ಪಾನ್ ಹಾಕೋದಕ್ಕೆ 20 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದ ಸಿಟಿಗೆ ಬೈಕ್ ತಗೊಂಡು ಹೋದವ್ರು ಇದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ಲೆಕ್ಕಾ ಹಾಕಿ.

ದಿನಗಳೇನು ಹಾಗೇ ಉಳಿಲಿಲ್ಲಾ, ಅಡಿಕೆ ರೇಟು ಏದಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಇಳಿದೋಯ್ತು. ಇವರ ತಲೆಗೇರಿದ ಐಶಾರಾಮಿ ಜೀವನದ ಕನಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ಕಲಿತು ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರ್ಕೊಂಡಿದಾನೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಆಳುಗಳು ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಆಗಿದೆ. ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೂ ಕೂಲಿ ಗಗನಕ್ಕೇರಿದೆ. ಕೊಟ್ಟು ಮಾಡ್ಸೋದಕ್ಕೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಈಗ ಐದು ವರ್ಷದಿಂದ ಈಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಜನರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಆಚೀಚೆ ಮನೆಯವರು ನೆನಪಾಗ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುರಿಯಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ್ವಾ ಅಂತಾ ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪೇಟೆ ಚಕ್ಕುಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರಲ್ಲಾ, ಮನೆಲ್ಲೇ ಮಾಡೋಣ್ವಾ ಅನ್ನೋ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. 15 ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳು ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸ್ತಿವೆ. ಕಾಲಚಕ್ರಾನೇ ಹಾಗಲ್ವೆ..?

ಈಗೆನೋ ಹೀಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ವಾಪಸ್ಸಾಗ್ತಿವೆ. ಇದು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ..? ಇನ್ನೈದು ವರ್ಷದ ನಂತ್ರನೂ ನಮ್ಮೂರು ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತಾ..? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅಡಿಕೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ 20 ಸಾವಿರ ರೇಟು ಬರದೇ ಇದ್ರೆ ಹೀಗೆ ಇರುತ್ತೆನೋ...!!!

ಮುಗ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದೇ ಮುಖ...

2010-09-16T08:15:00.000-07:00

- ಅಶ್ವತ್ಥ ಕೋಡಗದ್ದೆ

ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ.. ಹಾರ್ಮೊನಿಯಂ ಸ್ವರ ಕೇಳಿದ ಕೂಡ್ಲೇ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗೋದು ಸಣಕಲು ದೇಹದ ರಾಮಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ‘ಸಂಗೀತದ ಬೆಲೆ ವಿಂದ್ವಾಂಸಗರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ’ ಎಂಬ ಆತನ ಮಾತು....

ಆವತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದವನು ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಲ್ಲ... ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆದವರೇ ಹೆಬ್ಬಾಗಲಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುವುದು, ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಬಾಯಿಗೆ ಒಂದು ಕವಳ ತುಂಬುವುದು, ಅದು ನುಗ್ಗಾದ ಕೂಡಲೇ ಉಗುಳಿ, ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಬಿಡೋದು. ಅರ್ಧ-ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಅಷ್ಟೇ..... ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅಂಡುಕೊಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಬಿಡ್ತಾರೆ. ವಾಪಾಸ್ಸಾಗೋದು ಸಂಜೆ ಆರರ ನಂತರವೇ.

ಇನ್ನು ಮಲಗಿ 10 ನಿಮಿಷ ಆಗಿತ್ತಷ್ಟೇ. ನಿದ್ದೆ ಜಂಪು ಹತ್ತಬೇಕು. ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡೋದಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ರು. ಮಲಗಿದಲ್ಲೇ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುತ್ತಾ “ಅಮ್ಮಾ ಅವಂಗೆ ಸಂಭಾವನೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸ್ತ್ಯಾ, ಎಂಥಾ ನಿದ್ರೆ ಹಾಳು ” ಗೊಣಗಿದೆ.

“ಪಾಪ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಬರುವವ ಅವಾ.... ಹಾಡ್ಲಿ ಬಿಡು, 2 ನಿಮಿಷ ಹಾಡಿಕ್ಕೆ ಸಂಭಾವನೆ ಇಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ, ಅಡಿಕೆ ಕೊಟ್ರೂ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಹಾಡದನ್ನಾ ಬಿಟ್ಟಿಕ್ಕೆ ಹೋಗವಲ್ಲಾ ಅವಾ” ಅಂದ್ಲು ಅಮ್ಮಾ. ಅರೇ ಇವ ಯಾರಪ್ಪಾ !? ನೋಡಿಯೇ ಬಿಡೋಣ ಅಂತಾ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋದೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಲ್ ಬಾತೆ ಹಾರ್ಮೊನಿಯಂ, ತಲೆಗೊಂದು ಮಾಸಿದ ಮುಂಡಾಸು, ಬಗಲಲ್ಲಿ ಜೋಳಿಗೆ, ಮೆಟ್ಟಿಲ ತುದಿಗೆ ಕುಳಿತ ಬಡಕಲು ಶರೀರ. ಎಡಗೈ ಲಯಬದ್ದವಾಗಿ ಹಾರ್ಮೊನಿಯಂನ ಬಾತೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ರೆ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿರೋ 5 ರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯವೇ ತಾಳವೆನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಟಕಟ ಸದ್ದು ಮಾಡ್ತಿತ್ತು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ರಾಯರ ಭಜನೆ- ಹಾಲಲ್ಲಾದರೂ ಹಾಕು ನೀರಲ್ಲಾದರೂ ಹಾಕು ರಾಘವೇಂದ್ರಾssss.

ಹಾಡು ಮುಗಿಸಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟವನೇ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಒಡೆಯಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ? ಅಂದಾ. ‘ಚೆನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ರೆ ಇದು ಅಡಿಕೆಕೊಯ್ಲು ಸೀಜನ್ ಅಲ್ಲವಲ್ಲಯ್ಯಾ... ಮತ್ತೆ ಈಗ ಬಂದಿದೀಯಾ ಸಂಭಾವನೆಗೆ’ ನಾನಂದೆ. ‘ಏನು ಮಾಡೋದು ಸ್ವಾಮಿ. ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಿತಾ ಮಾತ್ರ ಬರೋದು...ಈ ವರ್ಷ ವಸಿ ಲೇಟಾಯ್ತು..ಎಷ್ಟಾದ್ರೂ ಸರಸ್ವತಿ ಸೇವೆ ಅಲ್ವುರಾ.. ಏನೋ ನೀವು ಕವಳಕ್ಕೆ ಅಂತಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ರಲ್ಲೇ ಎರಡು ಅಡಿಕೆ ಕೊಡಿ....’ ಸರಿ ನಾಲ್ಕು ಅಡಿಕೆ ತಂದುಕೊಡೋಣ ಅಂತಾ ಎದ್ದು ಹೊರಟೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ‘ಏನೋ ರಾಮಚಂದ್ರ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ತಬಲಾಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಕರುಣಾ ಹಾಕುವವರು ಇದ್ದಾರೆನೋ’ ಅಂದ್ರು.

‘ನಿಮ್ಮನ್ಯಾಗೆ ತಬಲಾನೂ ಐತಾ ಬುದ್ದಿ…! ಸರಸ್ವತಿ ಬುದ್ದಿ ಅದು. ಆದ್ರೆ ಪ್ಯಾಟೆಯವರ ಹತ್ರಾ ಮಾತ್ರ ಕರುಣಾ ಹಾಕ್ಸಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡಿನಾ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ಬುಟ್ಟವ್ರೆ. ಎರಡೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಕರುಣಾ ಹಾರಿ ಹೋಗ್ತದೆ. ಸರಸ್ವತಿ ತಾಯಿಯ ಸೇವೆ ಅಂತಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಾ ಈಗಾ. ಸಂಗೀತದ ಬೆಲೆ ವಿದ್ವಾಂಸರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು ಅಲ್ವಾ ಸ್ವಾಮಿ. ತಂಪು ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ್ರೆ ಸಂಗೀತಾ ಅಂತಾರೆ... ಇಂಥಾ ಮಟಮಟಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸ್ಲಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ್ರೆ ಸಂಗೀತಾ ಅನ್ಸಿಕೊಳ್ತದಾ.. ಆದ್ರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡು. ಆ ತಾಯಿ ನಡೆಸಿದ ಹಾಗೆ ನಡೆಯೋದು. ಯಾವಾಗ ಹಾಡು ಅಂತಾಳೋ ಆಗ ಹಾಡೋದು...’ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹೊರಬಂತು.

‘ಹ್ಹಾ… ಕರುಣಾ ಹಾಕ್ಸೋ ಸುದ್ಧಿ ಕೇಳ್ತಿದ್ರಿ ಅಲ್ವಾ… ಇಟಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಇದಾನೆ ನೋಡ್ರಿ. ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕಾ. ಅವಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಕ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಘಟ್ಟದ ಕೆಳಗೆ ಹೊತ್ಕಂಡು ಹೋಗೋದೆಯಾ.’ ಇಷ್ಟು ಹೇಳ್ದವನೇ ನಾಲ್ಕು ಅಡಿಕೆ 2 ರೂಪಾಯಿ ಇಸ್ಕಂಡು ಹಾರ್ಮೊನಿಯಂ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಗಲಿಗೆ ಏರಿಸಿ ಬರ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ಅಂತಾ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾ.

ಅಲ್ಲಿ ಆತ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಬಿಗ ನಾನಿನ್ನ ನಂಬಿದೆ... ಹಾಡು ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ಕಿವಿಗೆ ಬಂದು ತಾಗ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ಮಾತು- ‘ಸಂಗೀತದ ಬೆಲೆ ವಿದ್ವಾಂಸರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು ಅಲ್ವಾ ಸ್ವಾಮಿ...’